Συμπαθώ τον Chris Harris, αλήθεια. Δεν το λέω σαν πανελίστρια τύπου Νανά Δούκα-Παλαιτσάκη σαν εισαγωγή πριν ξεκινήσει το θάψιμο με εκσκαφέα Caterpillar. Έχω χάσει μπόλικες ώρες από τη ζωή μου βλέποντας βίντεο του στο YouTube, κάτι που μπορεί να επιβεβαιώσει κατηγορηματικά και με έντονο στραβομουτσούνιασμα το έτερο ήμισυ. Παρακολουθώντας τον λοιπόν για αρκετό καιρό πλέον, θεωρώ (εντελώς αυθαίρετα, σαν αντιπροσωπευτικό δείγμα homo internetus) πως μπορώ να έχω άποψη για τις επαγγελματικές του επιλογές.
Για να γίνω πιο σαφής, δεν αποσκοπώ
στο να κρίνω σε πια μέσα ή για ποιους εργοδότες έχει δουλέψει. Άλλωστε η
δημοφιλία του και η σύσταση του προσωπικού του γκαράζ (με σταθερά μέλη μια Μ5
Ε28, ένα Range Rover, μια 512TR και περιστασιακά από Audi S4, GT3 RS 4.0, 996 Turbo μέχρι Ferrari 599)
συνηγορούν αφοπλιστικά υπέρ των επιλογών αυτών. Και αφού μπορεί να τα αγοράσει, καλά κάνει, ούτε κουμάντο στο πορτοφόλι του θα κάνω ούτε το ρόλο του Ράμπο (chic) του ΣΔΟΕ έχω όρεξη να παίξω. Πολλά βίντεο ξεπερνούν το
'μύριο στον αριθμό προβολών, και συναινώ στο ότι έχει αναγάγει το να μετατρέπει
κομμάτια ελαστικού σε καπνό σε πρώτης τάξης αυτοκινητικό θέαμα. Σε αυτό παίζουν
μεγάλο ρόλο τα υψηλά production values και ο εμφανέστατα
ταλαντούχος κινηματογραφιστής του, Neil Carey. Άλλοι 10
πόντοι (με φωνή Κώστα Σγόντζου στα παιχνίδια χωρίς σύνορα) για τον Chris, που ξέρει να
επιλέγει συνεργάτες.
Αυτό που μου έχει κάνει εντύπωση και κάνει τη χολή μου να
έχει επεκτατικές τάσεις είναι ο (άκομψος) τρόπος που ο CH αποχωρεί από τις κατά καιρούς
συνεργασίες. Καταλαβαίνω μια συνεργασία να μην ευδοκιμήσει, ακόμα κι αν άρχισε με
τους καλύτερους οιωνούς και ο ερχομός του τέλους της να μοιάζει με τη μέρα που
παίρνεις στα χέρια σου το απολυτήριο του στρατού. Αλλά πόσες φορές να τύχει
κάτι τέτοιο? Οκ, την πρώτη φορά είσαι ενθουσιασμένος, άπειρος. Τη δεύτερη
παρερμήνευσες κάποια ενθαρρυντικά στοιχεία. Την τρίτη και την τέταρτη όμως?
Μήπως πρέπει να αρχίζουμε να εξετάζουμε το ενδεχόμενο πως ο γιαλός μπορεί να
μην είναι τελικά και τόσο στραβός?
Η επαγγελματική καριέρα του Harris ξεκίνησε από όσο
γνωρίζω -δεν παίρνω και όρκο, ίσως να θέλουν λίγο δουλειά οι stalker ικανότητές μου- από
το περιοδικό Autocar. Αφού έφυγε
από εκεί (αφήνοντας μέχρι και σήμερα μπηχτές για τον τρόπο γραφής των reviews τους- ξύλινη γλώσσα,
πολλά κλισέ) , μαζί με τους Dickie Meaden (πρώην συντάκτης του
Evo, νυν εξωτερικός
συνεργάτης), Jethro Bovingdon (πρώην και νυν του Evo, περήφανος κάτοχος του ρεκόρ ως ο
πρώτος που είχε ατύχημα με Ferrari FF), Steve Davies
(χρηματοδότης?) και Neil Carey δημιούργησαν το
κανάλι-σάιτ-περιοδικό Driver's Republic. Αξιόλογη προσπάθεια, με πολλά βίντεο, σίγουρα πρωτοπόρα
μια και μιλάμε για το 2008. Τελείωσε μάλλον άδοξα όσο και απότομα, πάνω που
είχαν κλείσει συμφωνία με την πίστα του Silverstone για να κάνουν εκεί τα διάφορα τεστ. Η
επίσημη ανακοίνωση αναφέρθηκε στις διαφορετικές, μη συμβατές συνιστώσες των
δημιουργών που αναχώρησαν για πιο εύφορα λιβάδια. Ο Davies πάντως σαν να
φωτογράφιζε τον Harris, αλλά εδώ θα
του δώσουμε το πλεονέκτημα της αμφιβολίας και της έλλειψης τεκμηρίων. Πάντως
δεν έχει αρχίσει να αχνοφαίνεται ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο?
Fast forward στο 2011:
Νέος σταθμός ένα από τα μεγαλύτερα αγγλικά site-forum σχετικά
με το αυτοκίνητο το pistonheads.com. Δύσκολη αποστολή, μια που το
συγκεκριμένο αναγνωστικό κοινό είναι από τα πιο ιδιότροπα (αν δε με πιστεύετε
μια βόλτα στο υπο-φόρουμ “The Pie & Piston” αρκεί για να πειστείτε) και δύσκολα να
ικανοποιηθούν όντας παράλληλα και από τα πιο ενημερωμένα πάνω στο αντικείμενο. Ενδεικτικό
είναι πως ο ίδιος ο Harris ομολόγησε
ότι όταν δέχτηκε την θέση, είπε στον συνομιλητή του «μου δίνω το πολύ 6 μήνες».
Τελικά η σχέση κράτησε ξεπέρασε κατά πολύ το αρχικό προσδόκιμο: σχεδόν τρία
χρόνια, με αρκετές καλές στιγμές όσο και κάποιες άβολες, καθώς δεν έλειψαν
μερικές τριβές με κάποιους από τους πιο μόνιμους θαμώνες του site. Πάντως γενικά αυτή η περίοδος ήταν
πολύ παραγωγική, με ενδιαφέροντα κείμενα που πλέον συνοδεύονταν από μπόλικο
οπτικοακουστικό υλικό, προερχόμενο από το κανάλι /drive του YouTube όπου ο Chris συνεργαζόταν παράλληλα. Η
συνεργασία με το Pistonheads έληξε
προς τα τέλη του 2014. Και ενώ ο αποχαιρετισμός του εκεί ήταν σωστότατος,
κάνοντας τον απολογισμό του και θάβοντας το τσεκούρι του πολέμου με τους αντιφωνούντες,
στο πρώτο άρθρο στην καινούρια στέγη (Goodwood Road & Racing Club – grrc.goodwood.com) αφήνει (ξανά) μπηχτές για το ύφος
και τις συνήθειες των πρώην (?) αναγνωστών. Χμμμ....
Το κεφάλαιο /drive (ναι, με /
μπροστά).
Το συγκεκριμένο κανάλι είναι μια πολλή
ιδιάζουσα περίπτωση αλλά δεν χωράει να το αναλύσουμε εδώ. Περιληπτικά, ξεκίνησε
σαν πείραμα, επιδοτούμενο από το YouTube, μάζεψε καλούς παρουσιαστές και παρήγαγε εξαιρετικής ποιότητας
υλικό το οποίο προσέφερε δωρεάν. Όταν όμως η πειραματική περίοδος τελείωσε και
μαζί και η χρηματοδότηση, τότε επέλεξαν να το γυρίσουν σε συνδρομητικό κανάλι
εντός YouTube, μια κίνηση που
προς το παρόν τουλάχιστον κρίνεται αποτυχημένη. Ο CH ήταν βασικό στέλεχος και τα βίντεο του έφερναν τα περισσότερα views. Έγινε και μέτοχος του καναλιού, υποστηρίζοντας
θερμότατα το συνδρομητικό μοντέλο. Σε όποιον επισήμαινε πως δεν επιθυμεί να
πληρώνει για περιεχόμενο που είχε συνηθίσει να βρίσκει δωρεάν, τα fuck off έπεφταν βροχή. Όλα αυτά βέβαια μέχρι τη στιγμή που –καλά μαντέψατε-
αποχώρησε αίφνης. Παραμένει μέτοχος, αλλά έχει πια το δικό του κανάλι στο οποίο
αποτράβηξε αρκετό υλικό από το /drive.
Η τελευταία ανάποδη κυβίστηση (κοινώς κωλοτούμπα) ήταν και η αφορμή του
παραληρήματος που διαβάζετε. Όλη αυτή η (δίκαια θα την πει κάποιος κουραστική) υπερανάλυση,
για να φτάσουμε στο ζουμί: Αν κάποιος κάνει τόσο καλά αυτό που κάνει όσο και ο
εν εξετάσει, μπορούμε να συνεχίσουμε να απολαμβάνουμε τη δουλειά του στον ίδιο
βαθμό όταν έχουμε βάσιμες αμφιβολίες για το ποιόν του χαρακτήρα του? Προσωπικά απαντώντας,
σίγουρα θα πω όχι. Πιάνω τον εαυτό μου να είμαι πλέον επιφυλακτικός,
αμφισβητώντας τόσο την ειλικρίνεια των λεγομένων του, όσο και τα κίνητρά του
(έχουν ακουστεί αρκετές γκρίνιες για θετική προδιάθεση προς συγκεκριμένες
μάρκες - γκουχ Πόρσε γκουχ). Και δεν
βοηθούν καθόλου και τα πρόσφατα, λίγο εριστικά κείμενά του στο Jalopnik, όπου οι Αμερικανοί αναγνώστες του τα χώνουν κανονικά.
Ή ίσως απλά τον ζηλεύω.
