CARoulia: Το τέλος της εξέλιξης (evolution)....

Μη σας μπερδεύει ο τίτλος, τα caroulia δεν θα ασχοληθούν με δαρβινικές θεωρίες και ο Κάρολος δεν θα αρχίσει τις σβούρες εκεί που βρίσκεται. Πριν μερικές ημέρες η Mitsubishi ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει την παραγωγή του μοντέλου της που της έδωσε το μεγαλύτερο πρεστίζ και παράλληλα έμαθε στις μάζες λατινική αρίθμηση· το σχεδόν «μυθικό» Evo.

Τελεσίδικα στον ... πάγο το Evo. Πηγή: Autocar

Η ανακοίνωση συμπλήρωνε ότι η εταιρεία θα επικεντρωθεί στην παραγωγή ~~κλιματιστικών~~ ηλεκτρικών ή/και υβριδικών μοντέλων.

Παρ΄ότι εδώ και καιρό κυκλοφορούσαν φήμες πως η επόμενη γενιά Evo θα υιοθετούσε υβριδική τεχνολογία, οι Ιάπωνες τελικά αποφάσισαν να γλιτώσουν τους πιστούς οπαδούς τους από τα έξοδα και τον κόπο της επίσκεψης σε δερματολόγο (για να διαγνωστούν οι καντήλες που θα έβγαζαν σε περίπτωση που υλοποιούταν το αρχικό σχέδιο).

Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν ποτέ υποστηρικτής του Lancer – στο άτυπο δίλημμα πάντα προτιμούσα το αντίπαλο Impreza.

Σε κάθε περίπτωση πάντως, το νέο σίγουρα δεν ακούστηκε ευχάριστο. Πάντα θα έχω σεβασμό για τα αυτοκίνητα αυτά και περισσότερο για τους ιδιοκτήτες τους. Θαυμάζω πόσες θυσίες (ενσυνείδητα ή υποσυνείδητα δεν έχει σημασία) δέχονται να κάνουν για έχουν την ευχαρίστηση να οδηγούν κάτι τόσο απόλυτο: Το κόστος χρήσης και συντήρησης (κατανάλωση, συχνά σέρβις, ακριβά ανταλλακτικά ) είναι μία από αυτές τις θυσίες. Επίσης το γεγονός πως όταν το οδηγείς βρίσκεσαι έγκλειστος σε μερικά από τα πιο αδιάφορα - φτηνιάρικα εσωτερικά που κανονικά θα ανήκαν μόνο σε επαγγελματικά οχήματα. Και η μεγαλύτερη θυσία από όλες, η εικόνα που βγαίνει στους γύρω: Η ευμεγέθης πίσω φτερούγα ή οι χρυσαφί ζάντες σε πρώτη, επιφανειακή ανάγνωση, παραπέμπουν σχεδόν αντανακλαστικά σε συνειρμούς τύπου «boy racer» η σε απλά νεοελληνικά – κάγγουρα. Ακόμα και η αγαπημένη, ίσως πιο πετυχημένη υλοποίηση του “WRC look”, έκτη γενιά στην ειδική έκδοση που φέρει το όνομα του τετράκις πρωταθλητή Tommi Makinen:

πηγή: pistonheads.com

Τα παραπάνω δεν γράφονται με διάθεση σκωπτική ή χλευασμού. Πραγματικά με θλίβει το γεγονός ότι δεν θα υπάρξει Evo XI, ΧΙΙ κ.ο.κ. Μήπως όμως πρέπει να δούμε και την άλλη πλευρά? Καλοί οι συναισθηματισμοί και οι αναμνήσεις των Tommi Makinen, Richard Burns, Franois Delecour, Harri Rovanpera να πηγαίνουν με το πλάι σε λασπωμένα δάση ανά την υφήλιο αλλά από μόνα τους δεν αρκούν.

Ας δούμε και τα γεγονότα. Οι μειωμένες κάθε χρονιά πωλήσεις σε σχέση με την προηγούμενη είναι απλώς το τελικό αποτέλεσμα της κατάστασης.

Τα τελευταία χρόνια η βενζίνη έχει ακριβύνει σε όλο το δυτικό κόσμο με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να δίνουν ιδιαίτερη προσοχή πλέον στην κατανάλωση καυσίμου. Και η αλήθεια είναι ότι στα Lancer και Impreza τους αρέσει να.... πίνουν λίγο παραπάνω. Υπάρχει ο αντίλογος ότι μπορούν να χρησιμοποιηθούν σαν δεύτερα αυτοκίνητα, αποκλειστικά για ψυχαγωγικό σκοπό. Όμως αυτό ακυρώνει αυτόματα το δυνατότερό τους διαπραγματευτικό χαρτί: την καθημερινή πρακτικότητα του σεντάν σχήματος, του «4πορτου supercar». Όσοι έχουν την οικονομική δυνατότητα για αυτή την πολυτέλεια προτιμούν κάτι πιο απόλυτο σχετικά με track days ή προσανατολίζονται προς κάποιο roadster ή σπορ κουπέ.

Τα γρήγορα χάτσμπακ τα τελευταία χρόνια έχουν κάνει άλματα προόδου τόσο στον τομέα των επιδόσεων όσο και της ποιότητας κατασκευής. Παλιά μπορεί να ήταν μόνο ένα συνηθισμένο σασί με μια υπερβολική μηχανή στριμωγμένη μπροστά, τώρα όμως αποτελούν πολύ ολοκληρωμένα σύνολα, με επιλογές για όλες τις προτιμήσεις: Με κίνηση στους εμπρός στροχούς (Focus ST, Seat Leon Cupra), τετρακίνητα (Audi S3), εξωφρενικά και υπερτιμημένα (Mercedes A45 AMG), διακριτικά (Golf GTi & R), έτοιμα για Μπουρνάζι (Opel Astra OPC) ή κολλημένα στην αναμονή (νέο Honda Civic Type R). Όλα προσφέρουν ικανοποιητικότατους χώρους, βαλλιστικές επιδόσεις, σχετική αξιοπιστία, design περί ορέξεως και επιπλέον είναι κ φειδωλά όταν έρχεται η ώρα της αντλίας του βενζινάδικου. Τα εν εξετάσει ιαπωνικά μοντέλα (Mitsu & Subaru) υστερούν να δώσουν μια καλή σχέση τιμής – απόδοσης συγκρινόμενα π.χ. με το τετρακίνητο Golf R των 300 ίππων ή την αντίστοιχη Α Class των 360, αμφότερα έστω και με (αναβαθμισμένο) σύστημα Haldex.

Και το πιο σημαντικό: η Mitsubishi αποσύρθηκε από το WRC το 2006 και η Subaru το 2009. Είναι δύσκολο πλέον να εμπνεύσεις πιθανούς αγοραστές με εικόνες από τους αγώνες όπως γινόταν στο παρελθόν, ακόμα και όταν δεν κέρδιζαν πρωταθλήματα. Ακόμα πιο δύσκολο γίνεται το πλασάρισμα της ιδέας της απευθείας μεταφοράς αγωνιστικής τεχνολογίας και τεχνογνωσίας στο δρόμο. Όσο για το χαρακτηρισμό «φονέας γιγάντων» που τα ακολουθούσε αναφορικά με τις επιδόσεις τους όντας παραπλήσιες με αυτές πολύ ακριβότερων μηχανημάτων (βλέπε 911), αυτός έχει σφετεριστεί αδιαμφισβήτητα από το Nissan GTR.

Αν συνυπολογίσουμε όλα τα παραπάνω, ίσως να γίνεται πιο εύκολα αποδεκτό αυτό το τέλος εποχής... Τα (εξαιρετικά) αυτά αυτοκίνητα προσπεράστηκαν από τις εξελίξεις των καιρών, κατάλοιπα μιας εποχής που πέρασε, θέλουμε να ελπίζουμε όχι ανεπιστρεπτί. Ίσως όντως ήταν καιρός για τη Mitsuba να περάσει με χάρη στο παρασκήνιο, με την ελπίδα να αναβιώσει στο μέλλον, αν και εφόσον οι περιστάσεις είναι κατάλληλες. Το Impreza προσπαθεί πλέον μόνο του να κρατήσει τις αναμνήσεις του ένδοξου παρελθόντος ζωντανές, για την ώρα. Exit, stage left για το Evo….