Από την αρχή του, το CARoulia δημιουργήθηκε για να "συγκεντρώσει" σε έναν ιστότοπο τις απόψεις, τις συζητήσεις και τις εμπειρίες, όσων γράφουμε εδώ και των φίλων, κατά τα χρόνια που πέρασαν αλλά (ελπίζω) και στα χρόνια που θα ακολουθήσουν.
Σε μια καλοκαιρινή συζήτηση σε πολύ όμορφο κλίμα, με έναν πολύ καλό φίλο που συμμερίζεται (αν όχι ξεπερνά) τον ενθουσιασμό που διακατέχει και εμάς για την καλή οδήγηση και τα αυτοκίνητα που μπορούν να την προσφέρουν, αναφέρθηκε μοιραία το Fiesta St. Και ξεκινάω και λέω, δεν ρίχνω μια ματιά στη γρήγορη (ή Gti) έκδοση του mini της Ford (αν και πολύ στενό συγγενικό πρόσωπο διαφωνούσε, χαρακτηρίζοντας "γκουβάδες" (ναι, με "γ") τα αυτοκίνητα με μικρό μεταξόνιο και μεγάλη ιπποδύναμη) λίγο πιο συγκεκριμένα, για να βρω μια απάντηση στο ερώτημα:
Η Ford ανέκαθεν ήταν μια αρκετά συντηρητική στην πλειονότητα των μοντέλων της εταιρεία, την οποία έσωζε η κατά καιρούς έντονη ενασχόλησή της με τους αγώνες. Και έβγαινε και κανένα μοντέλο το οποίο ( Escort Cosworth και τα Focus St και κυρίως το RS) την τελευταία 20ετία, αποτελώντας βάση για το αντίστοιχο αγωνιστικό, ξέφευγε από τα στάνταρ των αυτοκινήτων για 45ρηδες ή τις συζύγους τους.
Μια ακόμα ευχάριστη αλλαγή και αποστασιοποίηση από τον συντηρητισμό ήταν η αναμφίβολα πιο τολμηρή σχεδιαστική new edge φιλοσοφία των Ford των τελών της δεκαετίας του '90 η οποία ήρθε στο Focus, το Puma, (έλα μωρή αρρώστια του Γιάννη) το Ka, το Cougar (όχι την Courteney Cox) και εν μέρει στα Mondeo και Fiesta, αλλά έκατσε, κέρδισε φίλους για την εταιρεία και, σταδιακά, χάθηκε!
(publika.uz) To 1o Focus...
... και το StreetKa, χαρακτηριστικά δείγματα του New Edge style (convertiblecarmagazine.com)
Κατά τη γνώμη μου, η "Aston Martin" μάσκα που γίνεται το νέο brand sign της Ford είναι όμορφη, αλλα χρησιμοποιείται όπως το πολύ σιρόπι σοκολάτα στην κρέπα... (Είναι παντού και θα λιγώσουμε να τα βλέπουμε σε λίγο...). Η Ford κακώς δεν υποστήριξε μια πιο "πλήρους ύφους" σχεδιαστική γραμμή και γύρισε σε ένα πιο συντηρητικό προφίλ, όποιος δει ιδιαίτερα τα εσωτερικά των αυτοκινήτων της θα καταλάβει ότι μιλάμε για κάτι εντελώς ουδέτερο.
Το κρίμα, εν τω μεταξύ, είναι μεγαλύτερο, μιας και μηχανικά αλλά και κυρίως στην οδηγική τους έκφραση, τα Ford συγκαταλέγονται στα καλύτερα στην κατηγορία τους, κυρίως όσον αφορά στο σύστημα διεύθυνσης αλλά και στη χρυσή τομή μεταξύ άνεσης και καλού κρατήματος, αλλά η γαρνιτούρα (τι στο καλό, υπογλυκαιμία με έχει βρει βραδιάτικα???) δεν εμπνέει ιδιαίτερα.
Οπότε προκύπτει (μετά από 3 παραγράφους) το ερώτημα: Πώς αυτό το μικρό Gti, όντας όχι το πιο καινούριο ή γρήγορο αυτοκίνητο στην κατηγορία του, συζητιέται παραπάνω από όλους τους ανταγωνιστές?
Και η πολύ απλή απάντηση: γιατί είναι εξαιρετικά ομοιογενές και κυρίως γιατί βάζει τον οδηγό του απευθείας στη συμμετοχή της γρήγορης οδήγησης, τόσο που και όταν κινείται έστω ζωηρά, να έχει την αίσθηση ο οδηγός ότι το κάνει ο ίδιος με μια σειρά από μηχανικά μέσα εντελώς συνεργάσιμα, όχι με τη συνδρομή των παρεμβατικών ηλεκτρονικών (εξαίρεση το μη παρεμβατικό ESP το οποίο όμως δεν απενεργοποιείται εντελώς Αλλά ποιο αυτάκι να τραβήξουμε?) . Και είναι (κλεμμένο από τον Chris Harris) απλά μια "back to basics" προσέγγιση του μικρού γρήγορου αυτοκινήτου: ουσιώδες, με πολύ καλή ανάρτηση, φρένα, κιβώτιο, τιμόνι, όλα πολύ βασικά, αλλά και σε σχέση με τα κανονικά Fiesta αλλαγμένο στο εσωτερικό του μόνο στα καθίσματα, τα οποία είναι τέλεια για το κατι παραπάνω στην οδήγηση. Τίποτα άλλο!
Και ο κινητήρας και η μετάδοση είναι επίσης οι λόγοι της επιτυχίας: πολλή δύναμη αλλά κυρίως πολλή ροπή και κυριότερα από πολύ χαμηλά και χειροκίνητο κιβώτιο, χωρίς την επιλογή αυτομάτου... Λύσεις σίγουρες και εντελώς απαραίτητες, χωρίς προσπάθεια το σύνολο να ντυθεί με πολύ φινέτσα αλλά με πολύ ουσιαστικό χαρακτήρα, κάτι σαν το άχαρο σουφλέ σοκολάτας που όταν το ανοίγεις και βρίσκεις τη λιωμένη σοκολάτα μέσα... καλά, πάω στο ψυγείο να δω τι παίζει.
Προσωπικά έγινε αδυναμία, όσον αφορά στην κατηγορία (δύσκολο και να παραβλεφθεί η χαμηλότερη τιμή της κατηγορίας) των μικρών γρήγορων με ποιότητα αυτοκινήτων, όπου βέβαια και οι ανταγωνιστές - Peugeot 208, Corsa Opc, Clio Rs, το γρήγορο Ds3 Racing, Ibiza Cupra - έχουν να πουν πάρα πολλά σε όποιον κοιτάζει προς τα εκεί.
Richard Parry - Jones
Και, για το τέλος, μια κουβέντα για τον άνθρωπο που λέγεται ότι είναι πίσω από οτιδήποτε προοδευτικό έκανε η Ford ως και τα τέλη της δεκαετίας '00: τον Richard Parry Jones, επικεφαλής μηχανικό της εταιρείας από το 1997 ως και το 2007, με θητείa πιο πριν στην VW, κυρίως γνωστόγια το "τεστ των 50 μέτρων" το οποίο εμπνεύστηκε από τη συνεργασία του με τον Jackie Stewart. Βασίστηκε στη φιλοσοφία ότι ο δοκιμαστής μπορεί να καταλάβει εξίσου πολλά για το αυτοκίνητο που εξελίσσει διανύοντας έστω 50 μέτρα με πολύ μικρή ταχύτητα και "ακούγωντας" το αυτοκίνητο και τις αντιδράσεις του, με όσα μαθαίνει οδηγώντας το στο όριο ξανά και ξανά. Η φιλοσοφία του συγκεκριμένου ανθρώπου είναι αυτό που περιγράψαμε πριν για τη Ford και που έφερε την άνθηση της εταιρείας με τα μοντέλα της συγκεκριμένης δεκαετίας και μπορεί να συνοψιστεί σε μερικές γενικές του απόψεις - ιδέες που ο ίδιος ευτυχώς πέρασε και στα προιόντα: το μη συμβιβασμό για οικονομικούς - marketing λόγους στην εξέλιξη ενός αυτοκινήτου, τον προσανατολισμό στην επιδίωξη της μηχανικής αναβάθμισης και τεχνολογικής υπεροχής και όχι στη δημιουργία ενός προιόντος το οποίο απλά θα προσελκύσει αλλά θα βγει στην αγορά λιγότερο καλό από ότι πρέπει, την επιμονή σε μηχανικές μεθόδους όταν αυτές δουλεύουν, τη δημιουργία οχημάτων που να καλούν τον οδηγό να τα ανακαλύψει ακόμα και μετά από καιρό μετά την κατοχή τους, τον ορισμό του σωστού προιόντος όχι ως φθηνού, αλλά ως προιόντος premium για την τιμή του, έστω κι αν είναι υψηλή.
Εμένα με έπεισε.