Τελευταία έχει ξεσπάσει
ένα μάλλον ανούσιο σούσουρο, σχετικά
με το ήξεις-αφήξεις του επίσημου χρόνου
που έκανε η McLaren P1
στο Nurbugring.. Κάτι που θα
ήταν αδύνατον για τα CARoulia να το αφήσουν να περάσει ασχολίαστο, μια που
πάντα είμαστε στην καρδιά των γεγονότων...
του 1988.
Σε αυτή τη (μόλις) δεύτερη
φορά που ασχολούμαστε με κάτι σχετικά
πρόσφατο (η πρώτη ήταν η Alfa4C ντε), δεν θα πω κάτι
καινούριο, παρά θα συμφωνήσω με την
άποψη του σοβαρότερου εκ των τριών
παρουσιαστών του Top Gear,
του James του May.
Ο James στην παρουσίαση της
τότε νέας Aston Martin
Virage, είχε δηλώσει με αρκετή
δόση κωμικής υπερβολής απηυδησμένος
με την μανία που έχει κυριεύσει τους
κατασκευαστές με τους χρόνους γύρου
της θρυλικής γερμανικής πίστας. Βέβαια
επικεντρώθηκε στην αλοίωση των δυναμικών
χαρακτηριστικών των μοντέλων (συγκεκριμένα
την πολύ σκληρή ρύθμιση της ανάρτησης),
σε αναζήτηση του ταχύτερου χρόνου, που
γίνεται εις βάρος των χαρακτηριστικών
που θα έκαναν τα αυτοκινήτα πιο φιλικά
σε συνθήκες καθημερινής χρήσης. Θα
επικεντρωθώ όμως στο πρώτο κομμάτι, τον
πόλεμο ανακοινώσεων...
Το σημερινό φαινόμενο, έχει τις ρίζες του στις αρχές
της δεκαετίας του ’90. Τότε η RUF,
μια εταιρεία βελτιώσεων και μετασκευών
Porsche 911, για να προμοτάρει
τις επιδόσεις και να προωθήσει τις
πωλήσεις του νέου της μοντέλου CTR
Yellowbird, γύρισε σε βίντεο
ένα γύρο της πίστας του Nurbugring
με τον δοκιμαστή της πίσω από το τιμόνι
να οδηγεί πραγματικά έχοντας «δαγκώσει
την ταυτότητα»...
Το πείραμά της πέτυχε
εντυπωσιακά, με τη RUF να καθιερώνεται σαν βελτιωτικός οίκος και τη Yellowbird να θεωρείται σαν σημείο αναφοράς για τα αυτοκίνητα επιδόσεων της εποχής. Και φανταστείτε ότι μιλάμε για την προ YouTube εποχή, των modem με τη φανταστική ταχύτητα των 28,8k.
Το τρικ αυτό δεν χρησιμοποιήθηκε για μερικά χρόνια, με την "πράσινη κόλαση" (κατά τον Jackie Stewart - λόγω του δείκτη δυσκολίας της) να χρησιμοποιείται μεν από τους κατασκευαστές για δοκιμές εξέλιξης των -σπορ κυρίως- μοντέλων, σιωπηρά δε. Αυτό έως την άφιξη του τελευταίου, αγαπημένου κατά τ'άλλα, Nissan GT-R το 2008.
Βλέπετε, οι Ιάπωνες επέλεξαν σαν κύριο μέσο πλασαρίσματος του GT-R, το γεγονός ότι ήταν γρηγορότερο της αντίστοιχης 911 turbo στην εν λόγω πίστα, χωρίς παρεμβάσεις, με νορμάλ λάστιχα δρόμου και κοστίζοντας τα μισά χρήματα. Και ήταν αλήθεια:
Αυτό όμως άνοιξε τους ασκούς του Αιόλου, καθώς σχεδόν όλοι οι μεγάλοι κατασκευαστές έσπεσαν να ακολουθήσουν στο δρόμο που χάραξε το Skyline: Από Corvette, Dodge Challenger και Viper έως πιο εξωτικές κατασκευές όπως το Zonda R ή την 599ΧΧ μέχρι και το άμοιρο το Opel Corsa.
Όμως το κύριο ερώτημα εδώ είναι "και τι έγινε"? Τι νόημα έχει και τι συμπεράσματα μπορεί να δώσει ένας χρόνος σε μία πίστα με άπειρες ιδιαιτερότητες, ο οποίος ήρθε μετά από αμέτρητες δοκιμές στα χέρια ενός επαγγελματία οδηγού αγώνων? Δεν το συζητώ καν για τα αυτοκίνητα ευρείας παραγωγής όπως το Corsa παραπάνω. Η δουλειά τους είναι να στρίβουν καλά αλλά και να κρατάνε τις λακούβες μακρυά από τους σπονδύλους μας, όχι να παίρνουν την carousel με τέρμα γκάζι. Αλλά προσωπικά ισχύει ακόμα και για τα supercars και hypercars. Μπορεί κάποιος να φέρει αντίρρηση, λέγοντας πως όλος αυτός ο σαματάς είναι μέρος της όλης ύπαρξης των υπεραυτοκινήτων, του έμφυτου show-off που έχουν στο DNA τους. Όμως εκτός κι αν είσαι 12 και παίζεις Υπερατού, είναι πραγματικά λόγος να υπερηφανεύεσαι που κάποιος με οδηγικές ικανότητες εξαιρετικά άνω του μέσου όρου, έκανε ένα χρόνο μερικά δέκατα του δευτερολέπτου γρηγορότερο από τον προηγούμενο, κάτω από μεταβαλλόμενες και μερικές φορές αμφισβητούμενες (χαρτογράφηση κινητήρα, σλικ ελαστικά κ.α.) συνθήκες?
Οι Lamborghini, Ferrari, McLaren, Zonda, ακόμα και η Corvette δεν είναι αυτοκίνητα για απόλυτους χρόνους πίστας. Εντάξει, εκτός ίσως από μερικές πολύ ιδιαίτερες κατασκευές, όπως η 430 Scuderia ή η GT3. Ο πραγματικός ρόλος των υπεραυτοκινήτων είναι να ξυπνούν τη φαντασία όταν είναι αφίσες σε παιδικά δωμάτια, σε βίντεο στην τηλεόραση και το ίντερνετ ή ακόμα καλύτερα στο αν τα πετυχαίνουμε στο δρόμο. Κι όποιος είναι αρκετά τυχερός να οδηγήσει (ή και να αποκτήσει) ένα, τότε το πιο σημαντικό είναι η αίσθηση που σου δίνει, πως σε κάνει να νοιώθεις όταν το οδηγάς, το ακούς και το βλέπεις.
Δε λέω, είχε ενδιαφέρον όταν ξεκίνησε αυτή η κόντρα, αλλά πλέον έχει κουράσει. Ειδικά η ιστορία με τα τρία υβριδικά hypercars McLaren P1, Porsche 918 και LaFerrari έχει καταντήσει μεξικάνικη σαπουνόπερα. Λες και έχει πια τόση σημασία. Θυμάται κανείς τις Carrera GT και Mclaren SLR? Πανέμορφα αυτοκίνητα, που πήγαν την τεχνολογία και το design μπροστά και κανείς δεν νοιάστηκε πόσο γρήγορα γύρισαν το Nurbugring...
Και για του αδιόρθωτους ορίστε και ένα link:
http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Nürburgring_Nordschleife_lap_times