Με την ελευση της Alfa Romeo 4C, ενός αυτοκινήτου που για την ιταλική εταιρεία σηματοδοτεί μια νέα εποχή για την ιστορία της, γεννήθηκαν ορισμένες σκέψεις στα όρια της απορίας. Ναι, οκ, μάλλον η Alfa Romeo θα σταματήσει να κυνηγάει άσκοπα την VW στον τομέα του ποιοτικού μικρομεσαίου αυτοκινήτου, καθώς στην κατηγορία Golf μπήκαν σφήνα εταιρείες με παραδοσιακά ψηλά στάνταρ ποιότητας (BMW Σειρά 1, Mercedes A Class) οπότε το παιχνίδι φεύγει από τα χέρια της.
Επίσης, λογικό είναι το συμπέρασμα της επιστροφής στις ρίζες της εταιρείας και οι συνειρμοί που γίνονται, καθώς μέχρι τώρα οι αναφορές στη σπορ φιλοσοφία της Alfa Romeo γίνονταν αποκλειστικά για λόγους marketing: οι ονομασίες του παρελθόντος, η αλλαγή του σήματος τη δεκαετία του '90 και η υιοθέτηση σχημάτων σπουδαίων πρωτοτύπων (Brera) χωρίς την αντίστοιχη οδηγική συμπεριφορά δεν αναβάθμισαν ουσιαστικά το προφίλ της εταιρείας. Και όλα αυτά ενώ δεν έγινε κάποια εκμετάλλευση του τεράστιου κενού στους αγώνες ράλλυ από Ιταλό κατασκευαστή, ώστε να αποκτηθεί κύρος μέσα από νίκες, ενώ τεχνογνωσία κανείς δεν μπορούσε να ισχυριστεί ότι δεν υπάρχει.
Από τους 2 παραπάνω στοχασμούς (τρομάρα μου!), προσωπικά θεωρώ ότι η εταιρεία αναλώθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο να κατασκευάζει προιόντα λίγο πιο ποιοτικά και λίγο πιο σπορ κάθε φορά, χωρίς να καταφέρνει να κάνει τίποτα από αυτά σε εξαιρετικό βαθμό, πέρα από το να παρουσιάζει αναβαθμισμένα Fiat στην αγορά (που και τα Fiat μια χαρά έχουν βρει την αγορά τους)!
Και να σου ξαφνικά, η 8C, στη σφαίρα του ονειρικού, αλλά όπως και να έχει, ένα εξαιρετικό και πανέμορφο αυτοκίνητο - έργο τέχνης κατά το Top Gear (καλά, μην ρωτάμε για την αξιοπιστία της γνώμης του Clarksson τώρα, ούτε κι εγώ τρελαίνομαι...)
Αλλά το βάσιμο βήμα της εταιρείας ήρθε μόλις: Η 4C, για την οποία ο συν - συντάκτης Giannhs Christodoulou έκανε ένα εξαιρετικό άρθρο με τα υπέρ και τα κατά της, θεωρητικά επέστρεψε στις αξίες του σπορ αυτοκινήτου με την πίσω κίνηση και την πολύ καλή οδική συμπεριφορά, βασισμένη όμως σε πρότυπα ξένα, με μέσα ήδη υπάρχοντα (κινητήρας) και επιπλέον με μια τιμή που, στην αγορά τουλάχιστον, δεν θα εκτινάξει και τις πωλήσεις στα ύψη (αν δεν κάνω λάθος, παραπάνω από 55.000 euro!)
Και αφού φτάσαμε στο γεγονός, της κατασκευής δηλαδή ενός τέτοιου αυτοκινήτου από μια τόσο σημαντική εταιρεία, ας τολμήσω και μερικά συμπεράσματα αλλά και προβλέψεις.
Πρώτα από όλα, το σπορ αυτοκίνητο όντως βρίσκεται (διαχρονικά ?) σε μια κατηγορία τιμής που αποτελεί όχι απλά ένα ακριβό χόμπυ, αλλά και κάτι παραπάνω. Για τον μέσο αγοραστή που επιθυμεί ένα αυτοκίνητο με σπορ χαρακτηριστικά, έχει διαμορφωθεί μια συνείδηση με πρωταρχικό στόχο ένα όχημα από την κατηγορία των -παλιότερα αναφερόμενων συνήθως ως- GTI αυτοκινήτων, των γρήγορων στημένων εκδόσεων κάποιου μικρού ή μικρομεσαίου μοντέλου. Οι εταιρείες δε, πέρα από τα τρίθυρα μοντέλα, έφτιαξαν και coupe βασισμένα στα αντίστοιχα πλαίσια, δημιουργώντας όντως μια κατηγορία που καλύπτει τις εμφανώς αυξημένες ανησυχίες των πελατών. Πιο έξυπνη εδώ και πάλι η VW με το Scirocco, ενώ υπάρχουν και τα RCZ, TT κ.α. και μάλλον μόνη της παίζει η Toyota, σε μια ενδιάμεση κατάσταση, όχι λόγω επιδόσεων αλλά λόγω χαρακτήρα της νέας GT86, αφού η Honda και η Mazda απέχουν.
Αν το καλοσκεφτούμε, το αυστηρά σχεδιασμένο σπορ αυτοκίνητο δεν υπήρξε ποτέ ιδιαίτερα προσιτό στην Ευρώπη, καθώς τα premium σπορ μοντέλα ήταν ακριβά, ακόμα και οι πολύ καλές εκδόσεις πιο "κανονικών" αυτοκινήτων, όπως π.χ. οι BMW M ή οι Mercedes και τα Audi μεγάλου κυβισμού, ενώ και τα ιαπωνικά σπορ μοντέλα ακολουθούσαν αυτή την πεπατημένη. Και ο διαχωρισμός γίνεται διότι υπήρξε μια περίοδος, στην Αμερικανική ήπειρο, που ότι αντιλαμβάνονταν οι Αμερικανοί ως σπορ αυτοκίνητο, δηλαδή τα κτηνώδη muscle cars δεν ήταν ακριβά (παράδειγμα το Charger του 1970 που κόστιζε 3100 δολλαρια - αρχική τιμή - όταν μια 911 στην Αμερική το ίδιο διάστημα κόστιζε 9.000 δολλάρια!)
Αφού λοιπόν, με αφορμή την 4C μπήκαμε σε αυτή τη διαδικασία, ας καταλήξουμε και κάπου.
Στην κατηγορία που στοχεύει η Alfa Romeo με την 4C, υπάρχουν επίσης πολύ καλά αυτοκίνητα από πολύ καλούς κατασκευαστές που θα κάνουν δύσκολη την καθιέρωσή της, εκτός αν δουλέψουν για αυτήν το marketing που θα στρέψει εκεί αγοραστές, όπως και ο μικρού κυβισμού κινητήρας, για τον οποίο βέβαια οι αγοραστές των 55.000 ευρώ δεν είναι σίγουρο ότι νοιάζονται.
Από την άλλη, η εταιρεία θα πρέπει να υποστηρίξει την αλλαγή φιλοσοφίας, αν όντως πρόκειται για τέτοια, σε όλη της τη γκάμα, αν και προσωπικά θεωρώ ότι το να βρει κενό στην αγορά να καλύψει, όχι μόνο η Alfa Romeo, αλλά κάθε εταιρεία, είναι δύσκολο και ριψοκίνδυνο. Αν πάντως έχει το περιθώριο οικονομικά να πειραματιστεί, αυτό θα είναι καλοδεχούμενο (π.χ. με ακόμη μικρότερα κουπέ, στην εγκαταλελειμμένη Puma κατηγορία - γιατί όχι - ή με κάποιο πισωκίνητο μεσαίο μοντέλο...)
Πάντως, για μια εταιρεία σαν την Alfa Romeo, όταν δείχνει να αλλάζει φιλοσοφία, αυτό είναι σημαντικό γεγονός από μόνο του για την αυτοκινητοβιομηχανία στο σύνολό της. Ας ευχηθούμε καλή τύχη στην 4C και συνέχεια στην εταιρεία.
ΥΓ: Το Golf, με το να ορίζει μια κατηγορία, δείχνει το πόσο σημαντικό αυτοκίνητο είναι, αν και προσωπικά θα το αγόραζα ως 7η - 8η ίσως επιλογή από την κατηγορία. Αυτό όμως δεν έχει απολύτως καμία σημασία. Η Alfa Romeo 4C, μόνο και μόνο επειδή πυροδότησε 2 άρθρα στο caroulia, είναι ήδη ένα σημαντικό αυτοκίνητο.
ΥΓ 1: Εμένα γιατί η 4C μου φαίνεται περισσότερο Stratos παρά Elise?