Ή αλλιώς "όχι άλλο Ε30 Μ3"!
Το έχω ξαναπεί και θα συνεχίσω να το λέω μέχρι ο Clarkson να αγοράσει Prius, ότι δεν αντέχω άλλο αυτό τον πανικό που επικρατεί στους ανά τον κόσμο petrolheads με την Μ3 Ε30. Στις χώρες όπου υπάρχει ειδική αγορά για κλασσικα αυτοκίνητα (Αγγλία, Γερμανία, ΗΠΑ) οι τιμές των πρώτων μικρομεσαίων σεντάν που φόρεσαν το σηματάκι Μ έχουν τριπλασιαστεί (και βάλε) μέσα σε περίπου 8 χρόνια.
Για παράδειγμα στις ΗΠΑ πρόσφατα πουλήθηκε μία με 140,000 μίλια (!) - οκ, με ανακατασκευή της μηχανής, αλλά και πάλι- για 30 χιλάδες δολλάρια! Οι πιο κλισέ δικαιολογίες των ορκισμένων οπαδών της Μ3, είναι για το πόσο "συνδεδεμένη" έιναι με τον οδηγό, πόσο "αγνή" οδηγική εμπειρία προσφέρει και άλλες τέτοιες φανφάρες.
. Για να μην παρεξηγηθω, δεν αμφισβητώ ότι η Ε30 είναι καλό αυτοκίνητο, ακόμα και κλασσικό πλέον, απλώς δεν είναι το μόνο αυτοκίνητο που προσφέρει τέτοια εμπειρία, πόσο μάλλον όταν από την ίδια εποχή υπάρχουν κι άλλοι παρόμοιου επιπέδου (και για μένα πιο ενδιαφέροντες) ανταγωνιστές. Ο πιό άμεσος από αυτούς είναι η Mercedes 190E 2.3 16 Cosworth.
Αργότερα, προς το 1989, σαν απάντηση στην Ε30 Evo, η 190 αναβαθμίστηκε εις διπλούν, βγαίνοντας σε δύο εκδόσεις με την όχι και τόσο εμπνευσμένη ή πρωτότυπη ονομασία Evo 1 και Evo 2. Πιο σημαντική ήταν αλλαγή της χωρητικότητας της μηχανής στα 2,5 λίτρα, σαν Εvo 1 με τους ίδιους ίππους συν ένα bodykit και σαν Evo 2 αποδίδοντας 204 ίππους και με μια αεροτομή-σιδερώστρα που αποτέλεσε το αντικείμενο χλευασμού από τους Βαυαρούς μηχανικούς . Για την ιστορία, ο αντίπαλός της απέδιδε 217...
Αλλά δεν θα αφήσουμε αυτή την "ασήμαντη" διαφορά των 13 ίππων να μας πτοήσει ή να μας κάνει να πάμε ούτε και λίγο προς το μέρος του Caroulιού από το Μόναχο! Ούτε το γεγονός ότι παρόλο που χρησιμοποιούσαν ακριβώς το ίδιο κιβώτιο (5τάχυτο της Gertrag), στην ΒΜW είχε 100 φορές καλύτερη αίσθηση. Ούτε ότι η Μ3 ήταν πιο ελαφριά, ή ότι είχε καλύτερο τιμόνι (κρεμαγιέρα έναντι ατέρμονων) ή ότι έστριβε καλύτερα. Και μια είπα για το κιβώτιο, μία ιδιαιτερότητα της 190Ε, ήταν ότι είχε διάταξη dog-leg (συγγνώμη για το Αγγλικό αλλά δεν ξέρω πως λέγεται στα Ελληνικά), με την πρώτη ταχύτητα να είναι κάτω αριστερά, ώστε η δεύτερη να είναι στην ίδια ευθεία με την τρίτη για γρηγορότερες αλλαγές.
Για να πω όμως και κάτι καλό, πάντα μου άρεσε η 190 σαν σχέδιο. Από τότε που είχα μπει στην απλή 190 του ξάδερφού μου από τη Γερμανία που είχε έρθει οδηγώντας με αυτή στις αρχές του '90, παρ'ότι δεν καταλάβαινα και πολλά απο αυτοκίνητα τότε, μου άρεσαν εσωτερικά οι γραμμές του ξύλινου ταμπλό αλλά και το εξωτερικό. Δεν ξέρω πως να το δικαιολογήσω, αλλά ακόμα και σήμερα αν πετύχω κάποια στο δρόμο, μου φαίνεται πολύ, εμ.... γερμανικό. Φταίνε οι απόλυτα ευθείες γραμμές του αμαξώματος, ότι όλα είναι τετράγωνα ή παραλληλόγραμμα (από τα φωτιστικά σώματα και τις γρίλιες του ψυγείου) ή το πομπώδες αστέρι που εξέχει στο καπό σαν σκόπευτρο, όλα μάλλον συντελούν λίγο σε αυτό. Αλλά μόνο και μόνο για να ξεφύγω από το hype Με την Ε30 θα την επέλεγα, για την σπανιότητα, την ιστορία που κουβαλάει από τους αγώνες αλλά και την αξιοπιστία της: Κατείχε το ρεκόρ (δεν ξέρω αν ισχύει ακόμα) για την υψηλότερη μέση ταχύτητα στην οβάλ πίστα του Nardo, όταν με πολύ μικρές επεμβάσεις τρία αυτοκίνητα κατέγραψαν μέσο όρο 247.94 χλμ/ώρα όταν οδηγήθηκαν συνδυαστικά συνεχώμενα για 50,000 χλμ!!
Έχει κάνει και μερικές σύντομες εμφανίσεις στο Top Gear, όταν πριν καμιά δεκαετία ο Hammond προφητικά την επέλεξε σαν μελλοντικά κλασσικό:
Και μερικά συγκριτικά, από το Fifth Gear:
Και το ΕVO:
Επισης είχαν αναπαλαιώσει μία και στο WD: