 |
| Stelvio Pass, στις ιταλικές Άλπεις |
να πάει εδώ:
Μιλάμε, πρώτα από όλα, για αυτοκίνητα με χαρακτήρα και συγκεκριμένο προσανατολισμό. Σίγουρα, το μυαλό όλων πάει σε κουπέ και κάμπριο μοντέλα που φωνάζουν ότι η πρακτικότητα δεν είναι και το πιο δυνατό τους σημείο, όμως υπάρχουν και άλλα μοντέλα 4θυρα ή ακόμα και station - wagon που τιμούν ιδιαίτερα την εμπρός αριστερή θέση (θα αναφερθώ/-ούμε). Δικό μου κριτήριο είναι και η προσιτή τιμή, καθώς όποιος διαβάζει το Caroulia σίγουρα δεν χρειάζεται κανέναν να του πει πόσο μια Bugatti Veyron ή ένα Nissan Skyline συγκινούν τον οδηγό.
Η επιλογή για να εγκαινιαστεί η κατηγορία δεν είναι τυχαία. Το Mx 5 είναι μια προσωπική αδυναμία που υπάρχει περίπου 25 χρόνια στην αγορά, ξεκινώντας από την επιθυμία της Mazda να φτιάξει ένα αυτοκίνητο με τη φιλοσοφία του μικρού φτηνού σπορ ανοιχτού μοντέλου. Την εποχή που το μικρό Miata σχεδιάστηκε, μάλλον "βασισμένο κατά πολύ" στη Lotus Elan της δεκαετίας του '60, την κατηγορία ολόκληρη εκπροσωπούσε μόνη κι έρημη η Alfa Romeo Spider και η συγκεκριμένη φιλοσοφία είχε ξεχαστεί.
 |
| Η 1η Lotus Elan... |
 |
| ...και το 1ο Mx 5 |
Η κατασκευή του Mx 5 το 1989 και η εμπορική του επιτυχία στάθηκε η αφορμή για να μπουν και πολλές άλλες υπόλοιπες εταιρείες στην κατηγορία σταδιακά. Η δεκαετία του '90 ήταν η χρυσή εποχή του μικρού roadster, καθώς μοντέλα έφτιαξαν η Lotus, η BMW, η Mercedes, η Honda, η Fiat, η MG, η Porsche (ok, πιο ακριβό). Επανέφερε δηλαδή με επιτυχημένο τρόπο το ελαφρύ σπορ αυτοκίνητο, χωρίς πολλές ακριβές τεχνολογικές λύσεις, με το βασικό ατού του "μικρού βάρους = πολύ καλής οδικής συμπεριφοράς", γι' αυτό κατά τη γνώμη μου είναι ένα αρκετά σημαντικό αυτοκίνητο.
Το ίδιο το Mx 5 υπήρξε από την αρχή το ιδανικό αυτοκίνητο για να γκρινιάξει ο/η κάθε καθώς πρέπει συνοδηγός: χαμηλό, στενό, με σπαρτιάτικο στην όψη και τον εξοπλισμό εσωτερικό, γινόταν μάλλον χειρότερο όταν άνοιγε η οροφή όσον αφορά στην άνεση.
 |
| Απλό και λιτό εσωτερικό. Πειράζει? |
Όμως... το να προβάλλεις αυτά ως μείον ενός μοντέλου που με λίγα χρήματα προσέφερε άμεση επαφή με τη φύση, αλλά κυρίως πίσω κίνηση, εξαιρετικό και άμεσο κιβώτιο ταχυτήτων και τιμόνι, ζύγισμα σχεδόν 50/50 για πολύ καλή οδική συμπεριφορά και γενικά το πιο ολοκληρωμένο πακέτο διασκέδασης / ασφάλειας ως τότε, χωρίς μάλιστα τους πολλούς ίππους και τις τρομερές επιδόσεις, ε, δεν είναι σωστό. Και όλα αυτά με πολύ καλή αξιοπιστία, σε μια εποχή που το βάρος ακόμη μπορούσε να παραμένει περιορισμένο και ο πανικός των συστημάτων ασφαλείας "αφού συγκρουστούμε" δεν είχε έρθει ακόμα.
 |
| Η 2η γενιά... |
 |
| ... και η 3η, μετά από ένα καλό facelift. |
Η δεύτερη, η 2,5 και η τρίτη γενιά του αυτοκινήτου δεν ξέφυγαν (?) από τη βασική φιλοσοφία του μοντέλου του '89. Κάποιος θα παρατηρούσε προσπάθειες για εκπολιτισμό του, καθώς σταδιακά προστέθηκαν οι "ηλεκτρικές ευκολίες" (πως φαίνεται ότι διάβαζα 4 Τροχούς τη δεκαετία του '90...) σε παράθυρα, κλιματισμό κλπ., αερόσακοι και τα απαραίτητα roll bar, ενώ το αυτοκίνητο έγινε και πιο άνετο - πολιτισμένο στο δρόμο για λιγότερη γκρίνια.Πιθανότατα αυτό αλλοίωσε σε ένα βαθμό το χαρακτήρα του, αποδίδοντας παράλληλα και στην 1η γενιά την τιμή του καινοτόμου, ενώ τα υπόλοιπα, αν και πραγματικά καλά αυτοκίνητα, εντάχθηκαν σε μια κατηγορία στην οποία με τα χρόνια ο ανταγωνισμός τα "ξεπέρασε". Εμφανισιακά, μάλλον το 1ο και το τελευταίο είναι τα πιο όμορφα, αλλά επειδή προσωπικά θα με ενδιέφερε να αγοράσω ένα (για να δούμε), περισσότερο μετρά η οπτική του οδηγού στο συγκεκριμένο αυτοκίνητο, παρά το να σε δουν μέσα σε αυτό. Και η αίσθηση του να βάλεις δίπλα τον άνθρωπό σου ή ένα φίλο, να "πετάξεις" με το χέρι πίσω την οροφή και να πας μια βόλτα ένα καλοκαιρινό σούρουπο δίπλα στη θάλασσα ή με το πλάι για τη χαρά σου, αποκλείεται να μη σε κάνει να νιώσεις (πιο) νέος. Και ότι θέλεις κι άλλο.
Παρακάτω και μια δοκιμή του guru Chris Harris, ο οποίος αλλάζει γνώμη...