Μια που τελευταία το blog έχει μπει στον πάγο (αυτά τα ρημάδια τα τιμολόγια στη δουλειά...), έπρεπε να βρω ένα αγαπημένο θέμα μπας και πείσω το εαυτό μου να πιάσει το υπόλοιπο μέρος του πληκτρολογίου εκτός από το numpad... Για καιρό ήθελα να αναφερθώ στη σουηδική εταιρεία με το περίεργο όνομα. Αν και τα σουηδικά μου θέλουν λίγο ξεσκόνισμα, προφέρεται "κου-νιγκ-ζεγκ" ή κάπως έτσι. Δημιουργήθηκε πριν από περίπου 20 χρόνια, και αποτελεί την υλοποίηση του οράματος (που άγγιξε τα όρια της εμμονής, ίσως και τρέλας κάποια στιγμή) του ιδρυτή και ιδιοκτήτη της, Christian Von Koenigsegg.
Πολλοί επέμεναν να μην βάλει μπροστά στο πρωτότυπο τότε CC το επώνυμο του σαν την ονομασία του κατασκευαστή, γιατί είναι πολύ περίπλοκο να προφερθεί αλλά και να γραφτεί. Ο ίδιος όμως επέμεινε να μείνει πιστός στην παράδοση που θέλει τους κατασκευαστές υπεραυτοκινήτων να τους δίνουν το επώνυμο τους, μάλλον σαν υπενθύμιση ότι αποτελούν κυήματα της διάνοιας και της δημιουργικότητάς τους, συνοδευόμενη με μια γενναία δόση ματαιοδοξίας. Το επιχείρημα που χρησιμοποίησε ήταν ότι το επώνυμο του δεν είναι και πολύ πιο δύσκολο από το Lamborghini! Και πολύ καλά έκανε τελικά, μια που το γερμανικής προέλευσης επώνυμό του έχει ένα ιδιαίτερο παράγοντα coolness, καθώς ακούγεται σαν να ανήκει σε υπερ-κακό από ταινία James Bond! Και όχι, δεν εννοώ αυτόν:
Αν δεν είχα δει το αφιέρωμα στο National Geographic, άνετα φανταζόμουν τον mr. Christian να έχει εγκαταστήσει το εργοστάσιό του στο εσωτερικό ενός ανενεργού ηφαιστείου!
Βέβαια το θέμα του τόπου εγκατάστασης του εργοστασίου είναι μια πονεμένη ιστορία, ασχέτως αν τελικά βγήκε σε καλό. Και είναι ένα ακραίο μεν αλλά απόλυτα θετικό παράδειγμα αφοσίωσης των υπαλλήλων, οι οποίοι δείχνουν πόσο πονάνε και εκτιμούν μια εταιρεία που τους συμπεριφέρεται σωστά.
Αρχικά το εργοστάσιο της Koenigsegg είχε τη βάση του σε μια μικρή πόλη νότια της Στοκχόλμης, το Angelholm. Το 2003, όταν η εταιρεία μόλις είχε καταφέρει να βρει επενδυτές και είχε αρχίσει να κατασκευάζει τα πρώτα 2 αυτοκίνητα που προορίζονταν για πελάτες, ένα βράδυ για κάποιον "αδιευκρίνιστο" λόγο (βλ. βιομηχανικό σαμποτάζ?) ξέσπασε φωτιά στην κουζίνα που πολύ γρήγορα επεκτάθηκε σε όλη την εγκατάσταση. Ο ίδιος ο Koenigsegg όταν το έμαθε ήταν στο σπίτι του, 25 λεπτά μακρυά (μάλλον εκεί βρίσκεται το κοντινότερο στο Angelholm ανενεργό ηφαίστειο), και δεν προλάβαινε να φτάσει έγκαιρα. Όταν τελικά έφτασε, είδε τα δύο μισοτελειωμένα αυτοκίνητα έξω και μακρυά από τις φλόγες, χωρίς ζημιές. Στο γύρω χώρο υπήρχαν διάσπαρτα διάφορα ανταλλακτικά και εργαλεία. Τότε είδε τους εργάζόμενους του εργοστασίου, με μαυρισμένα πρόσωπα να βγαίνουν μέσα από το φλεγόμενο κτίριο κρατώντας ό,τι μπορούσαν να κουβαλήσουν. Έτσι κατάφεραν να σώσουν την εταιρεία, που τελικά μεταφέρθηκε σε ένα κοντινό εγκαταλελειμμένο πολεμικό αεροδρόμιο, που τους δόθηκε μετά από μια ιδιαίτερα ευνοϊκή συμφωνία με το σουηδικό κράτος. Πολύ βολικό όπως αποδείχτηκε, καθώς υπάρχει και ο σχετικός αεροδιάδρομος, ιδανικός για δοκιμές σε υψηλές ταχύτητες, προσφέρεται ταυτόχρονα σαν ιδιωτικό αεροδρόμιο σε περίπτωση που κάποιος ζάμπλουτος πελάτης θέλει να πεταχτεί με το ιδιωτικό του τζετ να τσεκάρει τα "προϊόντα". Προς τιμήν της πολεμικής μοίρας που είχε παλιά την έδρα της εκεί, κάθε Koenigsegg φέρει πάνω στο κάλυμμα της μηχανής το σήμα της, ένα φάντασμα.
Πριν φτάσουμε όμως στο σημείο της πυρκαγιάς, δεν ήταν όλα ρόδινα. Ο Koenigsegg δεν είχε σχέσεις με την αυτοκινητοβιομηχανία. Δεν έχει καν πτυχίο μηχανικού. Ο πατέρας του ήταν μηχανικός και προφανώς από εκεί κόλλησε το μικρόβιο της αγάπης για τη μηχανολογία. Αυτό όμως δεν στάθηκε εμπόδιο, καθώς ο ίδιος έχει κατοχυρώσει ένα μεγάλο αριθμό πατεντών, που δεν έχουν αποκλειστικά σχέση με τα αυτοκίνητα. Από ένα ειδικό τρόπο κοπής σανιδών ώστε να ενώνονται χωρίς κόλλα ή καρφιά, καινοτομίες σε ηλεκτρονικά και από εκεί στην περίφημη ανάρτηση triplex και στη μηχανή εσωτερικής καύσης χωρίς εκκεντροφόρους, κάτι που θα δούμε στο μέλλον. Το όνειρο να γίνει ένας από τους κορυφαίους κατασκευαστές υπεραυτοκινήτων γεννήθηκε όταν είδε σε προεφηβική ηλικία μια σουηδική ταινία με έναν κατασκευαστή παιχνιδιών που αποφασίζει να φτιάξει το δικό του πραγματικό αγωνιστικό αυτοκίνητο.
Για να φτιάξει το δικό του supercar (μάλλον πιο σωστά hypercar), του πήρε συνολικά 8 χρόνια. Η προσπάθειά του περιελάμβανε κυρίως αναζήτηση επενδυτών που θα μοιράζονταν το ίδιο όνειρο και συναντήσεις με κατασκευαστές αυτοκινήτων και εξαρτημάτων, με σκοπό να του έδιναν με μικρό ή και καθόλου κόστος ό,τι ανταλλακτικά δεν χρειάζονταν. Το πρωτότυπο τελικά ήταν έτοιμο το 1996, αλλά η παρουσίαση του τελικού μοντέλου CC καθυστέρησε μέχρι τη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 2000. Εκεί έγινε και η πρώτη παραγγελία από έναν Γερμανό πελάτη. Το αυτοκίνητο παραδόθηκε το 2002 στην έκθεση της Φρανκφούρτης.
Αυτό που είναι πολύ εντυπωσιακό, είναι το γεγονός πως πλέον όλα τα εξαρτήματα κατασκευάζονται εντός της εταιρείας και δεν προέρχονται από εξωτερικούς συνεργάτες, ακόμα και οι ηλεκτρονικές πλακέτες και το software των εγκεφάλων για τη μηχανή και το (ημιαυτόματο) κιβώτιο ταχυτήτων. Σε αντίθεση με άλλους μικρούς κατασκευαστές, ο κινητήρας δεν είναι ο τουρμπισμένος 4.2 V8 της Audi (βλ. Gumpert) ή κάποιος από το τμήμα Μ της BMW (Ascari, Wiessman, Veritas), αλλά ένας αλουμινένιος V8 5 λίτρων με διπλά τούρμπο μεταβλητής γεωμετρίας, ικανός να καίει ακόμα και βιο-αιθανόλη χωρίς κάποια μετατροπή, αποδίδοντας στο τελευταίο μοντέλο 1,140 ίππους! Ο ίδιος ο ιδρυτής είπε ότι αυτή η απόδοση ήταν εφικτή επειδή όταν ξεκίνησαν να τον φτιάχνουν δεν έβαλαν ένα όριο απόδοσης προσπαθώντας να το φτάσουν, αντίθετα είπαν "ας δούμε μέχρι πόσο ψηλά μπορούμε να πάμε". Το εντυπωσιακό είναι ότι ακόμα και σε αυτό το επίπεδο ιπποδύναμης, ο κινητήρας είναι "περιορισμένος" μέσα σε όρια ασφαλείας!!
Ακόμα και στη διαμόρφωση της καμπίνας των επιβατών έχουν εφαρμοστεί καινοτομίες, όπως για παράδειγμα η αποκλειστική χρήση αλουμινίου για τα κουμπιά και τους διακόπτες με τα "κρυφά" σύμβολα που εμφανίζονται μόνο όταν ανάψει ο εσωτερικός φωτισμός.
Το τελευταίο μοντέλο λέγεται Agera R (προφέρεται "αγκέρα", όχι "ατζέρα") και αν κάποιος παρατηρήσει την εξέλιξη των διάφορων μοντέλων στο χρόνο, είναι η εξέλιξη σε αυτό που ο δημιουργός του θα είχε σκεφτεί ως την τέλεια υλοποίηση του οράματός του. Ένα αμάλγαμα τεχνολογικών επιτευγμάτων, προκλητικής αλλά όχι υπερβολικής αισθητικής, και άψογης ποιότητας κατασκευής.
Ο έλεγχος της ποιότητας του χρώματος και της εφαρμογής των διάφορων panels αγγίζει τον ψυχαναγκασμό.. Παρεπιπτώντος έχει και τις γνωστές πόρτες που υπάρχουν από το CC8, που κάνουν τις αντίστοιχες "ψαλιδωτές" των Lamborghini να μοιάζουν αφόρητα βαρετές:
Το συγκεκριμένο αυτοκίνητο κατέχει το ρεκόρ Γκίνες και τον ταχυτερο χρόνο για 0-300 χλμ/ώρα-0 σε 21.19 δευτερόλεπτα και το ρεκόρ για την υψηλότερη τελική ταχύτητα στην οβάλ πίστα του Νάρντο στην Ιταλία.
Στο Agera έχει δώσει μεγάλη βάση στην οδηγική συμπεριφορά, στην ευστάθεια στις υψηλές ταχύτητες και στο φρενάρισμα, μια που τα προηγούμενα CC... είχαν λίγο... ψυχωτική συμπεριφορά όταν πλησίαζαν το όριο. Ειδικά το CCX, που στον αρχικό του σχεδιασμό δεν είχε πίσω αεροτομή να δίνει πρόσφυση στις πίσω ρόδες μετά τα 120 χλμ/ώρα, είχε πετάξει βίαια τον Stig έξω από την πίστα όταν πήγαινε για γρήγορο χρόνο σε ένα από τα πρώτα επεισόδια του (νέου) Top Gear:
http://www.youtube.com/playlist?list=PLHa6PXrV-yIgnXSYFT07BouKhEhyFuWnf