Περίπου στα μέσα του 2009, ένα αέρας ματαιοδοξίας χάιδευε τα αυτιά μου, και μου σφηνώθηκε η ιδέα ότι ήταν κατάλληλη στιγμή (όπου "κατάλληλη στιγμή" βλέπε "όσο μου έχουν μείνει μερικά μαλλιά ακόμα") να αγοράσω ένα roadster... Βέβαια ήμουν οριακά να παραμείνω σε coupe, μια που ο απόλυτος εφηβικός μου έρωτας, το Audi TT ήταν η άλλη μου επιλογή και πολύ δύσκολη να την αρνηθώ. Παρ'όλα αυτά, επέμεινα στην ιδέα να δοκιμάσω την ανοιχτή οροφή και την αίσθηση του νυχτερινού καλοκαιρινού αγιαζιού στο μπιφτέκι μου. Το περίεργο είναι
ότι τα ανοιχτά αυτοκίνητα ποτέ δεν μου άρεσαν, ιδιαίτερα αυτά με soft-top, σε αντίθεση με κάποιους φίλους και νυν επίδωξους συνεχιστές της φιλοσοφίας James May (βλ. Θανάση). Έτσι κατέληξα στο ότι αν έπαιρνα ποτέ κάτι τέτοιο, θα ήταν υποχρεωτικά με μεταλλική αναδιπλούμενη οροφή. Λόγω μπάτζετ αλλά και προσωπικών απαιτήσεων, η πρώτη SLK πρακτικά ήταν μονόδρομος. Οκ, το ξέρω ότι είναι αμάξι "κομμώτριας", αλλά θα εξηγήσω παρακάτω...
Εδώ να κάνω μια μικρή σύντομη αναδρομή στο παρελθόν: Δίπλα στο πατρικό μου έμενε ένας οδοντίατρος, ολίγον μπον βιβέρ, που πάντα είχε αυτοκίνητα που κλασσικά ζήλευαν οι γείτονες... Θυμάμαι πόσο εντύπωση μου είχε κάνει όταν στις αρχές του 2000, έφερε μια ολοκαίνουρια SLK... Μπορεί τώρα το σχήμα να φαίνεται "παλιακό" και ίσως υπερβολικά αυστηρό και λιτό, όμως πριν μια ντουζίνα χρόνια την κοιτούσαμε σαν να βλέπαμε Countach. Σκεφτείται για μια στιγμή πόσο πρωτοποριακό ήταν τότε το concept της διπλής οροφής, όχι όπως τώρα που σχεδόν κάθε κατασκευαστής βγάζει το μικρομεσαίο του μοντέλο με τέτοια διάταξη και έχει γεμίσει ο τόπος από τα εκάστοτε Megane, 307-308, Astra και Focus. Τέλος της αναδρομής-δικαιολογίας που το αγόρασα.
Οι πιο παρατηρητικοί μπορεί να προσέξατε ότι έχει τις ζάντες από την "καλή" έκδοση του επόμενου μοντέλου, μια λεπτομέρεια που ήταν και ένας από τους λόγους που με έκαναν να την αγοράσω. 'Αλλωστε απεχθάνομαι να αγοράζω αυτοκίνητα που μετά να χρειάζεται να τους κάνω σημαντικές αλλαγές στην εμφάνιση. Πάντα ψάχνω να βρω ένα που να είναι ήδη όπως το θέλω ή σχεδόν.
Ένα από τα προβληματάκια αυτών των SLK, ήταν ότι "ξεφλούδιζε" το δέρμα της κεντρικής κονσόλας, γι'αυτό αν ήμουν περήφανος για ένα πράγμα για αυτό το αυτοκίνητο ήταν ότι το πήρα και το άφησα έτσι:
Σαν αυτοκίνητο, στο δρόμο δεν έλεγε και πολλά πράγματα. Δεν ήταν βαρετό σε καμία περίπτωση, αλλά ούτε και το απόλυτα σπορ. Το δικό μου ήταν το facelift που σήμαινε ότι το γνωστό και πολυφορεμένο στις χώρες του ευρωπαϊκού νότου με την περίεργη φορολογία μοτέρ απέδιδε 163 ίππους αντί για 192, αλλά τουλάχιστον είχαν διορθωθεί οι "παιδικές ασθένειες" που εμφάνίστηκαν στις πρώτες SLK. Μια μικρή λίστα από αυτές ήταν προβληματάκια με το μηχανισμό VARIO της οροφής, τον συμπλέκτη του κομπρέσορα (οι facelift δεν είχαν συμπλέκτη αλλά μια ηλεκτρονική βαλβίδα) και τις επιστροφές των αναθυμιάσεων λαδιού που μόλυναν και εντέλει κατέστρεφαν τα MAF.
Οι 163 ίπποι μπορεί να φαίνονται λίγοι, αλλά η ροπή του κινητήρα W111 ήταν υπέρ αρκετή και λόγω του μηχανικού υπερσυμπιεστή twin-screw (γελοίο όνομα, το ξέρω) διαθέσιμη πρακτικά από το ρελαντί και τελικά μπορούσε άνετα να ξεκολλήσει το πίσω μέρος εύκολα με 1η και 2η ταχύτητα, πάντα το πολύ μέχρι τις 30 μοίρες κλίσης του τιμονιού όταν και παρέβαινε το ESP ακόμα και αν το είχες απενεργοποιήσει.
Το μεγαλύτερο φάουλ του αυτοκινήτου ήταν το τιμόνι του... Μια που δεν είχε κρεμαγιέρα αλλά ατέρμονα με επανακυκλοφορούντα σφαιρίδια-πραγματικά δεν ξέρω τι είχε πιάσει τη Mercedes και πήρε αυτή την απόφαση, μάλλον το λογιστήριο μπλέχτηκε υπερβολικά στις αποφάσεις των μηχανικών-δεν παρείχε ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΙΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ. Απλά το έστριβες, και ήλπιζες ότι το αμάξι θα στρίψει. Αν το συνήθιζες και το εμπιστεύοσουν όμως, είχε μεγάλα περιθώρια πρόσφυσης και λόγω του setup κινητήρας μπροστά με πίσω κίνηση, πολύ ζυγισμένο στήσιμο στις γρήγορες καμπές. Κάτι που διαπίστωσα με μεγάλη μου χώρα ένα Κυριακάτικο βράδυ του Νοέμβρη, όταν αφού πήγα τον αδερφό μου στο στρατόπεδο του Πυροβολικού μετά από έξοδό του, γύρισα από τα στροφιλίκια της περιοχής με την κακομοίρα την SLK μου να δίνει ό,τι είχε..
Σοβαρά προβλήματα όσο την είχα δεν μπορώ να πω ότι μου παρουσίασε. Μόνο αυτή την εκνευριστική ιστορία με τις καμμένες λάμπες μπρος και πίσω. Ειδικά όταν του έβαζα αυτές τις καινούριες που έχουν λευκή δέσμη αντί για κίτρινη, ζήτημα ήταν αν μου έβγαζαν 2 μήνες χωρίς να καεί τουλάχιστον η μία. Το πιο σημαντικό που με τρόμαξε λίγο αλλά τελικά δεν ήταν σοβαρό, ήταν όταν εν κινήσει στη Λ. Βουλιαγμένης, σε μια απλή αλλαγή από 2α σε 3η, έσπασε η βάση από ένα ελατηριάκη που έπιανε πάνω στο πετάλι του συμπλέκτη. Αμέσως σταμάτησα, μόνο για να δώ τι ήταν αυτό που με χτύπησε στο αριστερό πόδι και να διαπιστώσω ότι ο συμπλέκτης δούλευε κανονικότατα. Όταν έφτασα στο γραφείο και το έψαξα, είδα ότι αυτό το ελατήριο έχει αποκλειστικό ρόλο να δίνει "αίσθηση" στο πετάλι του συμπλέκτη, γιατί επειδή ήταν υδραυλικός ήταν πολύ μαλακός! Βέβαια σαν Μερτσεντέ, αυτό το ελατηριάκη μαζί με τη βάση συν τοπόθετηση ήταν 150 ευρώ.....
Η οροφή αν περνούσα τα λαστιχάκια της με λάδι σιλικόνης σε κάθε δεύτερο ή τρίτο πλύσιμο, δεν έτριζε καθόλου. Και για να πω και κάτι καλό, είχε τα πιο άνετα καθίσματα από όλα τα αυτοκίνητα που είχα, και με το καλύτερης ποιότητας δέρμα που έχω συναντήσει.
Σημείωση ότι τη μηχανή δεν την πήγα για πλύσιμο επειδή θα πουλούσα το αυτοκίνητο. Μόνος μου την καθάριζα και έτσι την είχα για εμένα και τα 2 χρόνια που την είχα, απόδεξη ότι το OCD μου είχε χτυπήσει κόκκινα εκείνη την περίοδο..
Το μεγαλύτερο κοπλιμέντο για το αμάξι, πιστεύω ότι ήταν το γεγονός πως μου έκανε προσφορά να το αγοράσει ΜΕΤΡΗΤΑ μέσω τηλεφώνου η Auto Marin(!). Είμαι περίεργος να γνωρίσω αυτόν που το πήρε και να ρωτήσω πως συνεχίζει να γερναει η SLK... Ελπίζω μόνο ο επόμενος ιδιοκτήτης να μην απασχολείται στον κλάδο του hair-styling...
BONUS: Και ένα σύντομο cameo από το χώρο της ελληνικής showbiz: