Δεν υπάρχει πια λόγος και χώρος για σκληρή κριτική, δεν
υπάρχει πια αφορμή για κακόβουλα σχόλια, ειρωνική διάθεση, επιφυλακτική
αντιμετώπιση, υποτιμητικές ματιές προς το «αδύναμο φύλο», γενικώς, για τη
θεώρηση της οδήγησης ως αντρικό και μόνο προνόμιο. Στο μυαλό μου τουλάχιστον…
Αλλά, είπαμε τι ΔΕΝ υπάρχει. Τι … υπάρχει?
.jpg?id=carshop)
Στο μυαλό μου:
Υπάρχει μια σειρά από αυτοκίνητα για γυναίκες, καθώς η
κατηγορία των μικρών μάλλον έχει προσανατολιστεί προς το τα εκεί. Εξάλλου οι γυναίκες
οδηγοί πια είναι πολλές και έχουν ίσο μερίδιο ευθύνης για το καθημερινό επίπεδο
της οδηγικής συμπεριφοράς. Ως και τη δεκαετία του ’80 και τις αρχές της
δεκαετίας του ’90, τα μοντέλα αυτά ήταν ότι είναι και σήμερα, δηλαδή πρακτικά,
οικονομικά, ευέλικτα και όχι ιδιαίτερα γρήγορα (εκτός ίσως από μια – την επονομαζόμενη
και κορυφαία - έκδοση) χωρίς όμως τον κίνδυνο να χαρακτηριστούν «γυναικεία». Π.χ.,
η Fiat, ίσως η καλύτερη
σε αυτό τον τομέα εταιρεία, είχε ως βασικά της μικρά μοντέλα το Uno και
το Panda, 2 τίμια αλλά
πολύ λιτά, ιδιαίτερα στο εσωτερικό τους μοντέλα, τα οποία πια έχουν αλλάξει
προσανατολισμούς: στη θέση του Uno ήρθε το Punto,
που πιο μετά έγινε Grande Punto και τώρα πια σκέτο Punto ξανά, στο μέγεθος του Grande όμως.
Το Panda έγινε λίγο πιο πολυμορφικό και πιο πρακτικό, ακόμα και για
να φιλοξενήσει την οικογένεια με τα 2 πιτσιρίκια, έστω και ως το 2ο
αυτοκίνητο αυτής. Οπότε, ήρθε και η αναβίωση του 500, το οποίο εκτός από ένα
πραγματικά καλό αυτοκίνητο, είναι πια το βασικό μικρό της εταιρείας. Είναι όμως
και ένα αυτοκίνητο, στο οποίο ταιριάζει καλύτερα ένα γυναικείο πρόσωπο πίσω από
το τιμόνι, παρά ο ιδρυτής του blog,
αν και φήμες που οργιάζουν για το πόσο του πάει, παραμένουν ανεπιβεβαίωτες.
Παρόμοια μοντέλα έχουν κι άλλες εταιρείες, τα οποία απευθύνονται, κυρίως με την
εμφάνισή τους, στο γυναικείο γούστο: η Lancia Y, το Citroen C1 /
Peugeot 107 (αχ, πάει
το 106, γιατί ρε παιδιά…), ενώ γενικά η κατηγορία των μικρών είναι δημοφιλής
στις γυναίκες, ακόμη και σε μη «γυναικεία» αυτοκίνητα (Polo, Yaris, Jazz,
C3, Colt κ.α.).
Επίσης,
στο μυαλό μου…
... οι γυναίκες έχουν φέρει εξαιρετικά λίγες αλλαγές στο εσωτερικό του
αυτοκινήτου, δεδομένης της επιρροής που έχουν στο αντίθετο φύλο που μέχρι πριν
από καμιά 20αριά χρόνια αγόραζε αποκλειστικά. Το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι
το καθρεφτάκι, επονομαζόμενο και vanity mirror, στο
σκίαστρο του συνοδηγού (αρχικά, μιας και η σύζυγος ή φίλη «συνοδηγούσε» κυρίως)
και του οδηγού, που μάλλον έγινε για να ικανοποιήσει τις ανάγκες των γυναικών,
αν και με τους metrosexual ποτέ
δεν ξέρεις πότε υπάρχει ανάγκη για έλεγχο εμφάνισης. Αυτοί όμως εμφανίστηκαν
αργότερα από τις γυναίκες (ευτυχώς).
Στο θέμα μας. Δεν θα θεωρήσω απόλυτα γυναικεία αξεσουάρ ούτε τους αισθητήρες
παρκαρίσματος (όποιος έχει, με αυτούς παρκάρει, δε φταίνε οι γυναίκες αν
γινόμαστε όλο και πιο μαλθακοί οδηγοί, εν τούτοις μέχρι και λίγα χρόνια πριν οι
κυρίες δυσκολεύονταν χαρακτηριστικά στο συγκεκριμένο κομμάτι), ούτε τα διάφορα
στοιχεία εξοπλισμού άνεσης (ο διζωνικός κλιματισμός ίσως εξυπηρετεί περισσότερο
τον άντρα οδηγό, λόγω αποφυγής μουρμούρας), τα οποία στο κάτω κάτω είναι
καλοδεχούμενα και χρήσιμα και στους άντρες, όπως το υδραυλικό τιμόνι, ο μαλακός
συμπλέκτης κ.α., ούτε καν το ανθοδοχείο στο New Beetle της
VW, το
οποίο μάλλον προέρχεται από τη σύνδεση του παλιού μοντέλου και με τους Hippies
(και μάλλον μου ‘χει κάτσει στο στομάχι).
Τέλος…
… όταν σκέφτηκα το θέμα, μου ήρθαν σκόρπια στο μυαλό ασύνδετα πράγματα: η Michelle Mouton (*) και
η Lyn St. James (λόγω Mansell), η σκέψη πως οι γυναίκες στην Αμερική οδηγούσαν πολύ νωρίτερα από τις Ευρωπαίες, μερικά αξεσουάρ που κάνουν πιο προσωπικό ένα αυτοκίνητο για μια γυναίκα (όπως η
φωτογραφία στην αρχή του άρθρου) και τα οποία θεωρώ κακόγουστα (understatement),
παραδέχομαι όμως την ύπαρξη αντίστοιχων αντρικών, αφού τα πιο κακόγουστα «φτιαγμένα»
παραμένουν αντρική υπόθεση, και τέλος μερικά παλιά ανέκδοτα για το όλο ζήτημα, τα
οποία όμως ακούγονται όλο και λιγότερο, και αυτό είναι πιο σημαντικό και από τα
ίδια τα ανέκδοτα.
Εξάλλου, εκ των πραγμάτων οι γυναίκες οδηγούν πολύ, επομένως, ας το
σκεφτούμε έτσι: μαζί με τη χειραφέτηση θα ερχόταν κι αυτό, αργά ή γρήγορα. Και ας
καταλήξουμε πως, όπως και με άλλα πράγματα, αφού δεν μπορούμε να το αποφύγουμε,
ας το απολαύσουμε (πλάκα κάνω, κατεβάστε τη γόβα, άντε, αμέσως…)
*UPDATE: FLAT OUT GIRL!
Η Michelle Mouton υπήρξε η πιο επιτυχημένη γυναίκα οδηγός αγώνων, καθώς και μια έντονη προσωπικότητα στο χώρο. Πέτυχε, στο τιμόνι των τερατωδών Audi Quattro, το να είναι απόλυτα ανταγωνιστική στη διεκδίκηση ενός πρωταθλήματος WRC, κάτι που καμία άλλη οδηγός δεν έχει καταφέρει, ούτε καν να πλησιάσει.
Ξεκινώντας από τα Renault Alpine τη δεκαετία του '70 και μεταπηδώντας στη Fiat (1977 - 1979), έκανε ντεμπούτο με την Audi το 1980. Κατάφερε, το 1981, την πρώτη της νίκη στο San Remo και το 1982, ως team-mate του (θρύλου, για όσους ξέρουν) Βάλτερ Ρερλ, να πετύχει το αδιανόητο για όλους τότε και κυρίως τους συναθλητές της: 3 νίκες στο πρωτάθλημα (μια εξ' αυτών στο Acropolis), εξαιρετικές εμφανίσεις και τελικά να χάσει το πρωτάθλημα από το συνάδελφό της στην Audi, μόλις στον προτελευταίο αγώνα και μετά από ατύχημα - εγκατάλειψη, που της στέρησε τη νίκη! Ο Ρερλ είχε δηλώσει ότι δεν θα δεχόταν ποτέ να χάσει τον τίτλο από τη Mouton, όχι γιατί αμφέβαλλε για τις οδηγικές της ικανότητες, αλλά γιατί ήταν γυναίκα.
Ανάλογες δηλώσεις είχαν κάνει και ο Αρι Βάτανεν ("Ποτέ δεν θα χάσω από γυναίκα" πριν από τη νίκη της στο SanRemo to 1981) αλλά και διάφοροι άρρενες οδηγοί, το 1985, όταν έσπασε το ρεκόρ χρόνου στο Pike's Peak κατά 13 δευτερόλεπτα! Η ίδια βέβαια και αφού το Group Β στην ουσία καταργήθηκε μετά το θάνατο των Toivonen - Cresto, αποτραβήχτηκε σταδιακά από την οδήγηση, όμως παρέμεινε μια λαμπερή προσωπικότητα στο χώρο.
Διοργανώνει κάθε χρόνο, στη μνήμη του Toivonen, τον πολύ φημισμένο πια "Αγώνα των Πρωταθλητών" με οδηγούς από τις πιο δημοφιλείς μορφές αγώνων αυτοκινήτου και χαίρει εξαιρετικού σεβασμού από όλους. Σε αντιπαραβολή των προηγουμένων, σημαντικότατοι άνθρωποι των Rallye την εκθειάζουν πια: Ο Στέρλινγκ Μος ανέφερε ότι είναι "από τους καλύτερους οδηγούςαγώνων", ενώ ο Νίκι Λάουντα την περιέγραψε ως Superwoman. Κι αν δεν είναι αυτά "γαλόνια", τότε ποια?
*UPDATE: FLAT OUT GIRL!
Η Michelle Mouton υπήρξε η πιο επιτυχημένη γυναίκα οδηγός αγώνων, καθώς και μια έντονη προσωπικότητα στο χώρο. Πέτυχε, στο τιμόνι των τερατωδών Audi Quattro, το να είναι απόλυτα ανταγωνιστική στη διεκδίκηση ενός πρωταθλήματος WRC, κάτι που καμία άλλη οδηγός δεν έχει καταφέρει, ούτε καν να πλησιάσει.
Ξεκινώντας από τα Renault Alpine τη δεκαετία του '70 και μεταπηδώντας στη Fiat (1977 - 1979), έκανε ντεμπούτο με την Audi το 1980. Κατάφερε, το 1981, την πρώτη της νίκη στο San Remo και το 1982, ως team-mate του (θρύλου, για όσους ξέρουν) Βάλτερ Ρερλ, να πετύχει το αδιανόητο για όλους τότε και κυρίως τους συναθλητές της: 3 νίκες στο πρωτάθλημα (μια εξ' αυτών στο Acropolis), εξαιρετικές εμφανίσεις και τελικά να χάσει το πρωτάθλημα από το συνάδελφό της στην Audi, μόλις στον προτελευταίο αγώνα και μετά από ατύχημα - εγκατάλειψη, που της στέρησε τη νίκη! Ο Ρερλ είχε δηλώσει ότι δεν θα δεχόταν ποτέ να χάσει τον τίτλο από τη Mouton, όχι γιατί αμφέβαλλε για τις οδηγικές της ικανότητες, αλλά γιατί ήταν γυναίκα.
Ανάλογες δηλώσεις είχαν κάνει και ο Αρι Βάτανεν ("Ποτέ δεν θα χάσω από γυναίκα" πριν από τη νίκη της στο SanRemo to 1981) αλλά και διάφοροι άρρενες οδηγοί, το 1985, όταν έσπασε το ρεκόρ χρόνου στο Pike's Peak κατά 13 δευτερόλεπτα! Η ίδια βέβαια και αφού το Group Β στην ουσία καταργήθηκε μετά το θάνατο των Toivonen - Cresto, αποτραβήχτηκε σταδιακά από την οδήγηση, όμως παρέμεινε μια λαμπερή προσωπικότητα στο χώρο.
Διοργανώνει κάθε χρόνο, στη μνήμη του Toivonen, τον πολύ φημισμένο πια "Αγώνα των Πρωταθλητών" με οδηγούς από τις πιο δημοφιλείς μορφές αγώνων αυτοκινήτου και χαίρει εξαιρετικού σεβασμού από όλους. Σε αντιπαραβολή των προηγουμένων, σημαντικότατοι άνθρωποι των Rallye την εκθειάζουν πια: Ο Στέρλινγκ Μος ανέφερε ότι είναι "από τους καλύτερους οδηγούςαγώνων", ενώ ο Νίκι Λάουντα την περιέγραψε ως Superwoman. Κι αν δεν είναι αυτά "γαλόνια", τότε ποια?