Το Tucker Torpedo ή Tucker
48 είναι σπάνιο, εξάλλου, μόνο 51 παρήχθησαν (μαζί με το πρωτότυπο). Στις τελευταίες
δημοπρασίες η τιμή του ξεπερνά άνετα το 1 εκ. δολάρια. Και αυτά είναι τα
λιγότερο εντυπωσιακά στοιχεία του…
Το αυτοκίνητο παρήχθη από έναν οραματιστή μηχανικό, τον Preston Tucker, ο οποίος στη συγκυρία
της - μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – εποχής και αφού πραγματοποίησε μια μεγάλη
επένδυση για να στήσει μια αυτοκινητοβιομηχανία, αγοράζοντας μια μονάδα
κατασκευής μηχανών πολεμικών αεροπλάνων έφτιαξε ένα πρωτότυπο έτοιμο για μαζική
παραγωγή εντάσσοντας σε αυτό πολλές καινοτομίες: Ανεξάρτητη ανάρτηση βασισμένη
σε αγωνιστικά που έτρεχαν στην Ινδιανάπολη, υδραυλικό τιμόνι, 4 δισκόφρενα,
υδρόψυκτο μοτέρ, ψεκασμός καυσίμου, κεντρικό φανάρι «έστριβε» μαζί με το τιμόνι
για καλύτερη ορατότητα στις γωνίες, παρμπρίζ που δεν έσπαζε αλλά πεταγόταν σε
περίπτωση σύγκρουσης, ο κινητήρας και το κιβώτιο ταχυτήτων στηρίζονταν σε
ξεχωριστή βάση και αφαιρούνταν για service σε λιγότερο από 30 λεπτά, λάστιχα
που συνέχιζαν να λειτουργούν χωρίς αέρα: οι περισσότερες από αυτές πέρασαν και
στα 50 μόλις αυτοκίνητα που πρόλαβαν να παραχθούν, ενώ το αυτοκίνητο έπιανε με
ευκολία την εποχή που φτιάχτηκε πάνω από 90 μίλια, ή 150 περίπου χλμ./ώρα και είχε
διάρκεια χρήσης του κινητήρα άνετα άνω των 200.000 μιλίων.
Όσο για την αισθητική του, ας μιλήσουν οι φωτογραφίες.
Προσωπικά, μου αρέσει πάρα πολύ.
(Ο μοχλός δεξιά του τιμονιού είναι για το αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων!)
Στα ενδιαφέροντα τώρα. Ο Preston Tucker ήταν ένας
άνθρωπος που, αφού κατέλαβε διάφορα πόστα δουλεύοντας σε αυτοκινητοβιομηχανίες
ως μηχανικός και πωλητής, αποφάσισε να στήσει μια δική του βιομηχανία,
σχεδιάζοντας ένα αυτοκίνητο το οποίο σκεφτόταν επί 15 χρόνια, όπως ο ίδιος έλεγε,
ουσιαστικά από το τίποτα. Τον άνθρωπο αυτό κυνήγησε δικαστικά (κατ’ εντολή όπως
ψιθυρίζεται των Ford, General Motors & Chrysler …
και με λερωμένα πιθανότατα τα εσωτερικότερα των ενδυμάτων τους, θα πω εγώ), το
1949 η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ για κατάχρηση χρήματος και απάτη. Οι
κατηγορίες, συνοδευόμενες και με αρνητική δημοσιότητα, κυρίως
για του πρωτοτύπου “Tin Goose” που χειροποίητα είχε κατασκευάσει ο Tucker, αφορούσαν στο ότι ο Tucker πούλησε μετοχές της εταιρείας και δικαιώματα εμπορίας του αυτοκινήτου για να μαζέψει χρήματα, ενώ δεν σκόπευε να το κατασκευάσει ποτέ. Η πραγματικότητα, ότι δηλαδή ο ίδιος είχε στήσει γραμμή παραγωγής και ότι είχε προσλάβει 3000 υπαλλήλους, αλλά και ότι τα αυτοκίνητα (38 ως την απόφαση και άλλα 12 που αμισθί έφτιαξαν οι υπάλληλοι μετά) διέφυγαν του δικαστηρίου, με αποτέλεσμα το όνειρο του Tucker να μείνει εκεί. Δεν σας φαίνεται σαν μια ωραία ιστορία συνομωσίας, αλλά πολύ αληθινή?
Ο ίδιος πέθανε από καρκίνο των πνευμόνων το 1956, αν
και η διάγνωση για τους φίλους του ήταν «…από ραγισμένη καρδιά». H φήμη του πια έχει αποκατασταθεί ως ενός πρωτοπόρου gentleman, όμως
τελικά αναρωτιέται κανείς αν έτσι μπορεί να καταφέρει οποιοσδήποτε το οτιδήποτε
μεγάλο. Μεγάλα παιδιά είμαστε, ας το σκεφτούμε.για του πρωτοτύπου “Tin Goose” που χειροποίητα είχε κατασκευάσει ο Tucker, αφορούσαν στο ότι ο Tucker πούλησε μετοχές της εταιρείας και δικαιώματα εμπορίας του αυτοκινήτου για να μαζέψει χρήματα, ενώ δεν σκόπευε να το κατασκευάσει ποτέ. Η πραγματικότητα, ότι δηλαδή ο ίδιος είχε στήσει γραμμή παραγωγής και ότι είχε προσλάβει 3000 υπαλλήλους, αλλά και ότι τα αυτοκίνητα (38 ως την απόφαση και άλλα 12 που αμισθί έφτιαξαν οι υπάλληλοι μετά) διέφυγαν του δικαστηρίου, με αποτέλεσμα το όνειρο του Tucker να μείνει εκεί. Δεν σας φαίνεται σαν μια ωραία ιστορία συνομωσίας, αλλά πολύ αληθινή?