Όταν τελείωσε η "εθελοντική" υπηρεσία μου στην αγκαλιά της μαμάς πατρίδας, ήταν καιρός να αποχωριστώ το Fiatακι μου και να προχωρήσω σε κάτι πιο αξιοπρεπές. Είχα βάλει στην άκρη και κάποια χρήματα και θα βοηθούσαν και οι δικοί μου βάζοντας άλλα τόσα από όσα είχα μαζέψει. Άρχισα λοιπόν την (ευχάριστη ομολογουμένως) διαδικασία αναζήτησης....
Αρχικά έπρεπε να βρω τι είδους αυτοκίνητο ήθελα. Τα κριτήριά μου δεν ήταν αυστηρά. Έπρεπε να ήταν κάτι όμορφο (στα δικά μου μάτια), οικονομικό, ενδιαφέρον στην οδήγηση και προπαντός εντός του αστρονομικού μπάτζετ των €6,000. Τα κάμπριο τότε δεν μου άρεσαν, οπότε αρχικά προσανατολίστηκα σε κουπέ. 106, Saxo και Punto GT που μου άρεσαν στην εφηβεία μου τα είχα πια ξεπεράσει, καθώς είχα μπει για τα καλά στα 27 μου. Έτσι η λίστα κατάληξε να συμπεριλαμβάνει τα εξής 2: Το Renault Megane Coupe 1.4 16v και το outsider Ford Puma. Ιδανικά ήθελα πολύ να έβρισκα ένα 1.7, με τη μηχανή της Yamaha με το μεταβλητό χρονισμό βαλβίδων και τους 125 ίππους. Άλλα αν γενικά τα Puma ήταν μια φορά σπάνια, τα 1700άρια είναι 100 φορές περισσότερο. Kαι είδα αρκετά Megane, με αποκορύφωμα ένα 1.6 8v που ο πατέρας μου ανακάλυψε σαν ευκαιρία, παραβλέποντας την ψόφια μηχανή, το ξεθωριασμένο χρώμα (φαινόταν το αστάρι σε πολλά σημεία) και το εσωτερικό που φαινόταν σαν να κοιμόταν ένα λιοντάρι μέσα, αλλά κανένα δεν μου έκανε κλικ.. Τότε άρχισα να κοιτάω τα Puma. Μάλλον ψέμματα, είχα βρει ένα Renault που μου άρεσε αλλά ο μαντράς ενώ είχαμε συμφωνήσει το πούλησε σε άλλον για περισσότερα χρήματα ενώ πήγαινα να τον πληρώσω. Από τότε ξεκίνησε η "συμπάθειά" μου στην ένδοξη συντεχνία των εμπόρων μεταχειρισμένων αυτοκινήτων, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Είδα και άλλα μοντέλα, π.χ. μια Alfa Romeo 145 1.6 16v που ο Θεός με φώτισε και δεν την αγόρασα. Για να μπω πάλι στο θέμα, το Puma μού είχε κάνει εντύπωση όταν το είχα πρωτοδεί στην πρώτη διεθνή έκθεση αυτοκινήτου που είχα πάει το 1999 στο ΣΕΦ, ερχόμενος κατευθείαν από Θεσσαλονίκη όπου σπούδαζα. Μου άρεσε πολύ το design του, αλλά με είχε ξενίσει η μικρή καμπίνα. Όμως όχι αρκετά για να με αποτρέψει από την αγορά του. Βρήκα λοιπόν ένα 1.4 στο Φιλοσίδη στην Ηλιούπολη με καμιά 70αριά χιλιάδες χιλιόμετρα και σε πολύ καλή κατάσταση και το πήρα. Μάλιστα έκανα και υπέρβαση στο μπάτζετ, μιας και πλήρωσα €6.500.
Τώρα που το καλο-σκέφτομαι, βλέπω τελικά πόσο δίκιο είχε ο φίλος Theo όταν σε πρόσφατη συζήτηση έλεγε ότι δεν χρειάζεται ένα αυτοκίνητο να είναι 300+ ίππους από τούρμπο ή V8 για να το ευχαριστιέσαι και να σου χαρίζει χαμόγελα κάθε φορά που το οδηγείς. Γιατί για μένα αυτό έκανε το μικρό Ford. O τρόπος που έστριβε (ακόμα και μετά το χαμήλωμα), αναπηδώντας στις ατέλειες του δρόμου, σε έκανε να νομίζεις ότι πας με +50 χλμ/ώρα σε σχέση με την πραγματικότητα και η ουρά του πρόθυμα μπορούσε να διορθώσει όταν το μπροστά μέρος άνοιγε την τροχιά του. Το τιμόνι ήταν γρήγορο και ολοζώντανο, σαν να περνάς το χέρι σου απαλά πάνω από την άσφαλτο (φαινόταν που είχε βάλει το χέρι της στην ανάρτηση και την κρεμαγιέρα η ίδια ομάδα που είχε εξελίξει το Escort Cosworth) και το μοτέρ αρκετά ζωηρό για τα κυβικά και τους ίππους του. Δεν θυμάμαι ακριβώς γιατί, αλλά με αυτό το αυτοκίνητο πήγαινα συνέχεια "τάπα". Χωρίς προφανή λόγο, ανάλογα και με το δρόμο, πήγαινα όσο πήγαινε, είτε στους επαρχιακούς δρόμους της περιοχής είτε στην εθνική οδό. Το κοντέρ του ήταν αρκετά αισιόδοξο, δείχνοντας άνετα +20 χλμ παραπάνω-κάτι που προς απογοήτευσή μου ανακάλυψα όταν πήρα GPS... Η καμπίνα όπως προανέφερα ήταν τόσο μικρή, που ο ουρανός πάνω από τη θέση του οδηγού είχε ένα σημαντικό μέρος από την (πλούσια τότε) κόμη μου. Το εσωτερικό ήταν αρκετά όμορφα σχεδιασμένο, με πολλές λεπτομέρειες από αυθεντική απομίμηση αλουμινίου που το βράδυ μπορούσες να περάσεις για κανονικό αλουμίνιο-μέχρι να το ακουμπήσεις. Και τώρα που είπα για βράδυ, ο φωτισμός των (λευκών) οργάνων είχε τόσο δυνατό πράσινο χρώμα, που φαινόταν σαν το οδηγεί ο απίθανος Hulk:
Όμως μετά από κάθε αποτυχημένη συνέντευξη για δουλειά, κάθε τσακωμό με συγγενείς/φίλους και σημαντικότερα κάθε φορά που πήγαινα το πάρω μετά από μέρα 12ωρης σκληρής δουλείας (όταν πια είχα βρει μία), μου χάριζε ένα μεγάλο χαμόγελο μόλις το έβλεπα. Γιατί ήξερα ότι είχα πάρει κάτι που ΕΓΩ ήθελα ΠΑΡΑ πολύ,χωρίς να ακούσω άλλους που ήθελαν να με αποτρέψουν, το οποίο μου βγήκε ακόμα καλύτερο απ'όσο φανταζόμουν.
Παρ'όλη την δύσκολη μεταχείριση που είχε στα χέρια μου, ήταν με διαφορά το πιο αξιόπιστο αυτοκίνητο που είχα. Το μόνο πράγμα που του άλλαξα όσο το οδηγούσα ήταν εκτός της ανάρτησης, τέσσερα λάστιχα και ΕΝΑ λαμπάκι πορείας. Πολλές φορές έχω μετανιώσει που το πούλησα, αλλά τουλάχιστον ξέρω ότι πήγε σε κάποιον (πρώην συνάδελφο) που το εκτιμούσε και θα το ευχαριστήθηκε όσο εγώ. Αν πιστεύετε ότι είμαι υπερβολικός, δείτε παρακάτω την άποψη ενός κυρίου που ίσως εμπιστεύεστε περισσότερο:
http://library.techlink.gr/4t/article.asp?mag=1&issue=255&article=6335