URBAN OUTLAW

Τις προάλλες είδα αυτό το βίντεο που έστειλε ο εν χριστώ αδερφός GND και μου πάτησε μια ευαίσθητη χορδή.

Το βίντεο έχει διάρκεια κάτι παραπάνω από μισή ώρα και δείχνει έναν τύπο, που όταν τον πρωτοβλέπεις το τελευταίο πράγμα που θα υποθέσεις γι’αυτόν είναι ότι έχει μια από τις πιο αξιόλογες συλλογές vintage Porsche, καθώς το παρουσιαστικό του δεν έχει καθόλου σχέση με αυτό του μέσου ιδιοκτήτη 911. Αυτό βέβαια δεν είναι απαραίτητα κακό καθώς οι περισσότεροι που έχουν μια 911 είναι είτε 60άρηδες σε κρίση μέσης ηλικίας είτε μοιάζουν με αυτόν τον κυριούλη:

Ο εν λόγω τύπος λοιπόν είχε όνειρο από μικρός να αγοράσει τη δικιά του αερόψυκτη 911, από τότε που είδε για πρώτη φορά μία, βαμμένη με τα λογότυπα (livery) του Martini  σε μία έκθεση αυτοκινήτου που είχε πάει με τον πατέρα του. Ξεκίνησε με μια μικρή βιοτεχνία ρούχων και όταν έβγαλε μερικά χρήματα την αγόρασε. Οκ λέω τότε, happy end, έζησε αυτός καλά και το πορσικό του ακόμα καλύτερα.

Όμως έχει και συνέχεια:  Αφού πρώτα γράφτηκε στο Αμερικάνικο Porsche owners club, άρχισε να κάνει μικρές βελτιώσεις και αισθητικές επεμβάσεις στο δικό του αυτοκίνητο, τις οποίες ανέβαζε στο αντίστοιχο φόρουμ. Οι βελτιωσούλες αυτές έγιναν σιγά σιγά δημοφιλείς ανάμεσα στους καμένους του φόρουμ και αφού είχαν ζήτηση άρχισε να τις πουλάει. Αυτό του έδωσε θάρρος να προχωρήσει σε πιο εκτεταμένες βελτιώσεις και παρεμβάσεις ακόμα και σε μηχανικά μέρη. Για μην τα πολυλογώ όλα αυτά του έδωσαν την οικονομική δυνατότητα να κάνει τις βελτιώσεις και αναπαλαιώσεις παλιών 911 το κύριο επάγγελμά του και αλλά και να μεγαλώσει τη συλλογή του. Το μικρόβιο που κόλλησε με την αγορά της πρώτης Carrera, τον έκανε να βάλει σαν στόχο να αποκτήσει ένα από κάθε μοντέλο αερόψυκτης 911 που έχει βγει. Κάτι που έχει πλέον καταφέρει.

Και για να ολοκληρωθεί η εικόνα του αυτοδημιούργητου, μαζί με τη γυναίκα του λόγω ανάγκης χώρου για τη νέα του δουλειά μένουν σε μια εγκαταλελειμμένη αποθήκη που αγόρασαν κοψοχρονιά, κάτω από τη γέφυρα ενός αυτοκινητόδρομου, σε μια περιοχή που αναβαθμίζεται συνεχώς και έχει πάρει τρελή αξία, έχουν ανακαινίσει και αναβαθμίσει την αποθήκη σε «παλατάκι» και για extra bonus χρησιμοποιεί τους γύρω άδειους δρόμους σαν την προσωπική του πίστα. 
Η υπόθεση αυτού του ντοκυμαντερίστικου βίντεο που η υπόθεσή του μοιάζει με ονείρωξη κάθενός πραγματικά κολλημένου με την «κουλτούρα της αυτοκίνησης», μου ξύπνησε τα υπαρξιακά μου: Τι χρειάζεται για να καταφέρει κάποιος να πετύχει αυτό που πραγματικά θέλει?  Στην προκειμένη περίπτωση, το «Ιερό δισκοπότηρο» είναι να κάνεις το χόμπυ σου (προσοδοφόρο) επάγγελμα, χωρίς όμως να το σιχαθείς στο τέλος. Σίγουρα για το grunge τυπάκι θα έχουν υπάρξει κακές μέρες, μέρες που δεν θα θέλει να δει ούτε μπουλόνι από 911. Αλλά ο συμψηφισμός της καθημερινότητάς του σίγουρα έχει θετικό πρόσημο όσον αφορά το δείκτη προσωπικής ευημερίας του (ήξερα ότι κάποτε η οικονομική θεωρία θα μου φαινόταν χρήσιμηJ ) .