που ακόμα επιμένει να αγοράζει ταινίες VHS για τη "συλλογή" του), θα πω εγώ μερικά λόγια, από την εντελώς
Η Alfasud λοιπόν (συγκεκριμένα το λέγαμε "το" alfasud στην οικογένεια, κόντρα σε mainstremιες που θέλουν όλες τις Alfa Romeo γένους θηλυκού) ήταν σαν της φωτογραφίας, τετράπορτη, με ζάντες που θέλω να ελπίζω ότι ήταν αυθεντικές crommodora, μαύρη, και με τα χαρακτηριστικά διπλά φανάρια της
έκδοσης Valentino.Ξεκίνησε σαν 1300cc αλλά μετά από λίγο καιρό αναβαθμίστηκε σε 1500cc, με δύο διπλά weber καρμπυρατέρ.
Κάπου εδώ όμως οι ομοιότητες με τη φωτογραφία σταματούν... Ο πατήρ, ενθουσιώδεις κυνηγός γαρ, αποφάσισε να βελτιώσει τις off road δυνατότητες της κακόμοιρης alfasud ώστε να διασχίζει πιο εύκολα τα βουνά και τα λαγκάδια τις 2 Κυριακές του χρόνου που πάει να κυνηγήσει πτεροδάκτυλους ή κάτι τέτοιο. Έτσι του έβαλε ελατήρια 9 cm ψηλότερα, χαρίζοντας στο αυτοκίνητο την πολυπόθητη ανάμεσα στους φίλους της οδήγησης στάση "τρακτέρ-διασταύρωση-με-στάγιερ". Περίπου αυτή δηλαδή:
Το μοτέρ πάντως (για να πω και κάτι καλό) ήταν με διαφορά το καλύτερο κομμάτι του αυτοκινήτου. Άντεχε ατελείωτα σκισήματα, χωρίς να κάνει κιχ. Δυναμομετρημένο από τη Weber, είχε βγάλει αν θυμάμαι καλά 112 ίππους στους τροχούς. Μπορεί τώρα να φαίνονται απελπιστικά λίγοι, αλλά για τη δεκαετία του '80 και αρχών '90 ήταν υπερ-αρκετοί. Και δεν συγκρίνονται με τωρινούς ίππους γιατί α) Τα άλογα από καρμπυρατέρ και βενζίνη super δεν είναι τα ίδια με αυτά των καταλυτικών και β) το αυτοκίνητο ζύγιζε 960 κιλά.
Και μια που μιλήσαμε για βάρος, να αναφέρω το κύριο χαρακτηριστικό του αυτοκινήτου, που δεν το έχει ούτε η Μclaren P1: Το βάρος του συνεχώς μειωνόταν αυτόματα, ανάλογα με την μέρα και την εποχή που θα το ζύγιζες (ειδικά τις βροχερές μέρες). Και ο λόγος δεν ήταν κάποιο εξωτικό υλικό αλλά κάτι πολύ πιο κοινό: η σκουριά. Και δεν εννοώ λίγη σκουριά στα φτερά. ΣΚΟΥΡΙΑΖΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Φτερά, πόρτες, καπό, γενικά ό,τι ήταν φτιαγμένο από εκείνο το ρώσικο πεπιεσμένο χαρτί που οι Ιταλοί αποφάσισαν να ονομάσουν "αναζωογονημένο χάλυβα" και να το βάλουν σε ένα από τα καλύτερα σασί της εποχής. Υπάρχει μια γενικότερη φήμη ότι οι Alfasud σκούριαζαν ενώ ήταν στις διάφορες εκθέσεις αυτοκινήτου, την οποία δεν βρίσκω καθόλου αβάσιμη..
Το τιμόνι της, ενώ ήταν πολύ καλό όταν οδηγούσες γρήγορα στους επαρχιακούς δρόμους της πόλης που μεγάλωσα, με άμεση αίσθηση, μεταφέροντας όλα όσα συνέβαιναν στους κατευθυντήριους τροχούς, αποτελούσε μία αέναη πάλη στο παρκάρισμα. Εννοείται πως δεν είχε υποβοήθηση, και αν δεν ήξερες να παρκάρεις στρίβοντας το τιμόνι εν κινήσει θα έπρεπε να είχες το physique του Καλ Ντρόγκο για να μην κατέβεις πιασμένος. Άσε που αν κατάφερνες να βάλεις όπισθεν χωρίς να τρίξει το σασμάν, προτεινόσουν αυτόματα για Νόμπελ Αλλαγής Σχέσης Ταχύτητας.
Για κερασάκι άφησα τη θέση οδήγησης. Ιδανικά προορισμένη για μέλη της φυλής των Νεάντερταλ, απαιτούσε σωματότυπο με μακρυά χέρια (αν δένεις τα κορδόνια των παπουτσιών σου χωρίς να σκύψεις, τέλεια) και κοντά πόδια. Τα πετάλια δεν ήταν επίσης ακριβώς ευθυγραμμισμένα με το τιμόνι (enter σκολίωση). Άρα αν συνοψίσουμε τα παραπάνω, όταν οδηγούσες είχες τη στάση ενός εμβρύου Νεάντερταλ με άνισα κατανεμημένο σώμα που πάσχει από σπονδυλοπάθεια. Μάλιστα......
Αν κάποιος μαζοχιστής ακόμα ενδιαφέρεται, μία πολύ καλή σελίδα με πληθώρα
http://alfasud.alfisti.net/indexe.htm
Ένα review:
Και η άποψη του Tiff: