Το άρθρο δεν γράφεται για να «θάψει» ή να χλευάσει αυτοκίνητα ή τους κατασκευαστές, αλλά αποτελεί προσωπική εκτίμηση, κυρίως όχι για τη μικρή αξία των διαδόχων, αλλά για το ότι υπολείπονταν σημαντικά των προγενέστερων καλών μοντέλων. Αντίλογος επιβάλλεται…
1.
Ford Mustang, 3η
γενιά (1979 – 1993)
Επάνω η πρώτη γενιά, κάτω η 2η, παρακάτω η 3η...
Δύσκολη επιλογή, καθώς το αυτοκίνητο είχε και μια εξίσου κάκιστη 2η
γενιά. Ας αναλογιστούμε ότι τα αυτοκίνητα αυτά ήταν οι διάδοχοι του θρυλικού Mustang του
1964, του muscle car που ειδικά στην έκδοση GT fastback και στα χέρια του Steve McQueen υπήρξε
αντικείμενο θαυμασμού για το σχήμα, τη συμπεριφορά και τον ήχο του. Οι
αντικαταστάτες βγήκαν σε μια μάλλον κακή συνολικά εποχή για το αμερικάνικο
αυτοκίνητο, αλλά όπως και να έχει, για μια εταιρία σαν τη Ford και με ένα
προκάτοχο με τέτοιο χαρακτήρα, περιμένεις περισσότερα. Η εξήγηση για τη 2η
και 3η γενιά πιθανολογείται πως είναι η μαζική απόλυση των μηχανικών
και η αντικατάστασή τους από 29 κατασκευαστές πλυντηρίων, με το σλόγκαν «αυτοί,
ξέρουν»….
2.
Lancia Delta, 2η
γενιά (1993)
Αυτοκίνητο - θρύλος...
Αυτοκίνητο, απλά...
Με όνομα ένδοξο, κατακτήσεις
πολλών τίτλων σε αγώνες και καρδιές και τη θρυλική Integrale να
θέτει ζήτημα αυτοπεποίθησης σε πολλά supercar, το 1993 παρουσιάστηκε ο αντικαταστάτης. Αυτοκίνητο
άχρωμο, άοσμο, αδιάφορο, έμοιαζε με κομμένη Dedra ή με λίγο πιο προσεγμένο Fiat Tipo, το οποίο όμως ήταν πολύ
πιο τίμιο. Εκδόσεις HF και τα λοιπά δεν μπόρεσαν να αναβιώσουν κανένα θρύλο, αφού η
κακή οικονομική συγκυρία για τη μαμά Fiat και η απόσυρση των Ιταλών από τους
αγώνες άλλαξαν τους προσανατολισμούς. Σα να θες να ξαναφτιάξεις εκείνη την
ωραία πικάντικη σάλτσα, αλλά να ανακαλύπτεις πως ξέμεινες από πιπεριές…
3.
Dodge Challenger , 2η
γενιά (1978)
Συγκρίσεις δεκτές, αποτέλεσμα, σας παρακαλώ...
Επιστρέφουμε σε ένα αμερικάνικο muscle car. Παραθέτω και φωτογραφία
της 1ης γενιάς, ενός αυτοκινήτου που δεν είναι τόσο γνωστό όσο το
αδερφάκι του το Charger,
δεν παύει να αποτελεί ωστόσο αξιότατο εκπρόσωπο των αμερικανικών κουπέ με τα
πολλά περιθώρια βελτίωσης και το ιδιαίτερο σχήμα. Οι Αμερικανοί, για ένα
μυστήριο λόγο, το αντικατέστησαν με ένα Mitsubishi Galant Coupe διατηρώντας το όνομα Challenger, του οποίου η
έκδοση που έβαζε φωτιά στο δρόμο είχε μοτέρ 2,6 lt. και σάρωνε τα πάντα με τα 106 άλογα
του (υπήρχε και έκδοση με 77…)
4. Honda CRX (ή Civic del Sol) (1992–1998)
Το μοντέλο αυτό υπήρξε σημαντικό για την εταιρεία αλλά και για πολλούς πελάτες της...
Δυστυχώς, ο διάδοχος, χωρίς να είναι κακό αυτοκίνητο, δεν ήταν της ιδίας φιλοσοφίας.
Αντικαταστάτης του
δημοφιλέστατου μικρού coupe που τη δεκαετία του ’80 έκανε θραύση σε Ευρώπη και Αμερική,
κυρίως λόγω των πολύ καλών μοτέρ και των δυνατοτήτων για ταρζανιές με μικρό
κόστος, το targa αυτό μοντέλο είχε όλα τα κακά του προκατόχου του, χωρίς
καμία σχεδόν βελτίωση. Και ήταν και πιο άσχημο. Και ήταν και ξεπερασμένο, με το
που βγήκε. Και πιο αργό. Τέλος πάντων, και επειδή οι Hondaκηδες είναι πολλοί, αν ξέρετε κανέναν
που να έγινε Hondaκιας
από αυτό το μοντέλο και όχι από άλλο, φωτογραφηθείτε μαζί του, καθώς θα
πρόκειται για σπάνιο είδος.
5.
Lotus Elan (1989 – 1995)
Η Elan των 60's ήταν ένα καλό βρετανικό σπορ αυτοκίνητο.
Η Elan των 90's ήταν σύγχρονη για την εποχή της, αλλά λίγοι θα την θυμούνται...
Το γεγονός ότι είναι η μόνη
προσθιοκίνητη Lotus στην ιστορία του σύμπαντος, κάτι λέει. Το γεγονός ότι είχε
κινητήρες Isuzu, επίσης.
Το γεγονός ότι κατασκευάστηκε υπό τις οδηγίες της General Motors, λέει κι άλλα. Το
γεγονός ότι στο σχήμα του προκατόχου της γενιάς αυτής βασίστηκε ένα από τα πιο
επιτυχημένα, κατασκευαστικά και αγοραστικά, προσιτό πισωκίνητο cabrio, το Mazda MX5,
απλά σε κάνει να αναρωτιέσαι γιατί η Lotus πήρε το στραβό το δρόμο. Ευτυχώς με
την Elise διορθώθηκαν τα πράγματα, ενώ και το κύρος της εταιρίας
εκείνη την περίοδο διέσωσε η καταπληκτική Esprit. Οι προηγούμενες γενιές Elan ήταν καλόγουστα βρετανικά
αυτοκίνητα, ακριβώς στη φιλοσοφία της εταιρίας που ήθελε μικρό βάρος = καλό
κράτημα & δύναμη για σπορ επιδόσεις με μικρούς κινητήρες.
6.
Porsche 914 (1969 - 1976)
H 912 ήταν όντως μικρή αδερφή της 911
Η 914?
Η 914 δεν πρέπει να θεωρηθεί τόσο αυστηρά ως αυτοκίνητο που δεν θα έπρεπε
να βγει, όμως μερικά δεδομένα ισχύουν: είναι το αυτοκίνητο χαμηλού κόστους της Porsche που
αντικατέστησε την επιτυχημένη 912, μια
καλή, λίγο πιο φθηνή εκδοχή της 911. Αν και πούλησε ικανοποιητικά δεν κόστισε
λίγο στην Porsche, καθώς
το γεγονός ότι προήλθε από τη συνεργασία της φτωχής πλην τίμιας εκείνη την
εποχή Porsche με τη VW,
βασιζόμενο σε μια φιλοσοφία της 2ης, που ήθελε αντικαταστάτη του
δικού της coupe (Karmann Ghia), έφερε έριδες στο
γκρουπ και αύξηση του κόστους εξέλιξης και παραγωγής του αυτοκινήτου. Επιπλέον,
οκ, μπορεί να ήταν η αφετηρία για τις 924/944/968, που βοήθησαν πολύ την
εταιρεία να αναπνέει οικονομικά (God bless America), αλλά τα γεγονότα ήταν 2: Η 911 παρέμενε μοναδική, χωρίς
οι μικρότερες αδελφές της να μπορούν να σταθούν επάξια δίπλα της, ενώ και
ουσιαστικά, η ιδέα του entry model της εταιρείας βρήκε την μετουσίωσή της σε φθηνό και πραγματικά καλό
αυτοκίνητο μόνο με την Boxster και την Cayman…
7. Fiat Bravo/Brava (1995 – 2001)
To Fiat Tipo...
... και το Bravo.
Λάθη γίνονται, τι να κάνουμε. Με προκάτοχο στην κατηγορία το Fiat Tipo, ένα από τα πιο καλά
αυτοκίνητα που έβγαλε ποτέ η εταιρεία (και προσωπική συμπάθεια), το οποίο ήταν
ξεχωριστό αισθητικά, πρακτικότατο, αν και όχι τόσο ποιοτικό, πραγματικά
σύγχρονο για την εποχή του και με ένα πλαίσιο πολύ καλό (από εκεί προήλθε π.χ.
η Alfa 155 και το Fiat Coupe), η εταιρεία μπορούσε
και έπρεπε να κάνει περισσότερα. Τα Bravo / Brava ήταν στην ακριβώς αντίθετη φιλοσοφία, αισθητικά και ως
φορείς πρωτοποριακών ιδεών, αλλά μάλλον και ως αυτοκίνητα στην ιστορία της Fiat. Συντηρητικά και χωρίς
να ξεχωρίζουν για κάτι, δεν ξεπέρασαν ούτε τα βασικά μειονεκτήματα του Tipo, κυρίως στην ποιότητα
κατασκευής και στη μη ύπαρξη μιας «καλής» γρήγορης έκδοσης(αν και το Tipo είχε
τη Sedicivalvole, η
οποία όμως έπεσε θύμα της καταλυτικής εποχής…). Ας όψεται το marketing του
γκρουπ, που έδωσε το ρόλο αυτό στις Alfa. Τέλος πάντων, ας πάμε παρακάτω…
8.
Triumph TR7 (1974 – 1981)
Το πολύ βρετανικό TR6
Και το λίγο "ότι να 'ναι" TR7.
Απόγονος του TR6, ενός (σχετικά) όμορφου αλλά σίγουρα αυθεντικού cabrio μοντέλου της αγγλικής αυτοκινητοβιομηχανίας, το TR7 ήταν θύμα της μόδας που άρχισε να κυριαρχεί την εποχή και που ήθελε sporty εμφάνιση με το σχήμα της σφήνας, το οποίο χαρακτηριζόταν ως «The shape of things to come». Πάντως, το αυτοκίνητο σημαδεύτηκε από την εξ αρχής πολύ κακή του φήμη (δίκαια) για την ποιότητα κατασκευής, την αναξιοπιστία και τα πολλά μηχανικά του προβλήματα, ακολουθώντας την πεπατημένη της βρετανικής αυτοκινητοβιομηχανίας που την έφερε τελικά μέσα στο χείλος του γκρεμού από όπου δε βγήκε ποτέ. Τυχαία, αυτό το αυτοκίνητο ήταν επιτυχία κυρίως στην Αμερική…
Και το λίγο "ότι να 'ναι" TR7.
Απόγονος του TR6, ενός (σχετικά) όμορφου αλλά σίγουρα αυθεντικού cabrio μοντέλου της αγγλικής αυτοκινητοβιομηχανίας, το TR7 ήταν θύμα της μόδας που άρχισε να κυριαρχεί την εποχή και που ήθελε sporty εμφάνιση με το σχήμα της σφήνας, το οποίο χαρακτηριζόταν ως «The shape of things to come». Πάντως, το αυτοκίνητο σημαδεύτηκε από την εξ αρχής πολύ κακή του φήμη (δίκαια) για την ποιότητα κατασκευής, την αναξιοπιστία και τα πολλά μηχανικά του προβλήματα, ακολουθώντας την πεπατημένη της βρετανικής αυτοκινητοβιομηχανίας που την έφερε τελικά μέσα στο χείλος του γκρεμού από όπου δε βγήκε ποτέ. Τυχαία, αυτό το αυτοκίνητο ήταν επιτυχία κυρίως στην Αμερική…
9.
Ferrari Mondial (1980)
H 308 gt4...
... και η Mondial 8 του 80. Αργότερα το αυτοκίνητο έγινε και καλύτερο και πιο όμορφο.
... και η Mondial 8 του 80. Αργότερα το αυτοκίνητο έγινε και καλύτερο και πιο όμορφο.
Μεγάλες εταιρείες, μεγάλα μοντέλα, μεγάλες αστοχίες: Έτσι μπορεί να χαρακτηριστεί η κατασκευή της Mondial, καθώς έπρεπε η εταιρεία, σύμφωνα με τους ανθρώπους της, να γίνει πιο φιλική στο κοινό και βασικά στην αμερικανική αγορά. Έτσι προέκυψε ο αντικαταστάτης της 308/208 GT4, ενός καινοτόμου για την εποχή και την εταιρεία αυτοκινήτου που ήταν μη πρακτικό, μέτριο ποιοτικά, αλλά μια Ferrari όπως θα έπρεπε, με τον V8 της στο κέντρο, διάολε (βασικά ήταν η 1η). Η Mondial δεν ακουμπούσε τα standards των άλλων Ferrari, ιδιαίτερα στο σχέδιο. Πάμπολλα τα ποιοτικά προβλήματα όμως, όπως και η αξιοπιστία, ενώ και για το γεγονός ότι πλασαρίστηκε ως «πρακτικό 4θέσιο coupe», ελάτε τώρα, Ferrari σκέφτεστε? Το θετικό για το μοντέλο είναι ότι σταδιακά αναβαθμίστηκε σημαντικά, με τα μοντέλα από το 1982 και μετά, αλλά και τους αντικαταστάτες (328 και 348) να είναι πραγματικά καλά αυτοκίνητα.
10. Aston Martin Lagonda (1974 – 1990)
H Lagonda που... (δεκτές προτάσεις ολοκλήρωσης της περιόδου).
Το να πούμε πολλά, περιττεύει. Κακό σχήμα, κακή ποιότητα, κακή προσπάθεια κατασκευής ενός πρωτοποριακού στα χαρτιά και με πολλά ηλεκτρονικά βοηθήματα αυτοκινήτου, αφού κανένα δε δούλευε. Εξάλλου, η αισθητική του αυτοκινήτου δείχνει ότι μάλλον στην οικονομική της απελπισία η εταιρεία πραγματικά τα έχασε. Το αυτοκίνητο δείχνει σαν σχεδιαστικό «διάλειμμα» αλλά είπαμε, ας όψεται η ανάγκη. Χωρίς τον τίτλο, ποιος θα απαντούσε «Aston Martin» αν το έβλεπε σε φωτογραφία? Ναι, καλά…